Klik op deze muzieklink om nog beter in de sfeer te geraken:
https://www.youtube.com/
Het feest in de pastorie en de dienst in de kathedraal, bezorgden Verfaille een flinke pluim op de mijter. Koning Bertrand kwam hemde volgende morgen dan ook persoonlijk bedanken op het bureau van de Garde Catholique.
…”Mijn beste Monseigneur, ik kom u mijn welgemeende erkenning overmaken voor het uitstekende werk dat u gisteren geleverd hebt!”… De kardinaal voelde zich wat ongemakkelijk toen hij de ouder wordende man in de bezoekerszetel hielp. Hij had tot enkele uren voordien de nacht doorgebracht met de koningin en haar gezegend met zijn allerheiligste edele delen. Hij kwam niet te dicht bij de koning uit schrik dat hij de geur van haar parfum zou herkennen.
…”Maar Sire, ik ben slechts uw nederige dienaar. Het is niet meer dan vanzelfsprekend dat de kleine prins met het nodige eerbetoon werd opgenomen in de schoot van de heilige kerk! … Hoe is het trouwens met hare majesteit de koningin? Ik heb haar gisterenavond na het diner niet meer gezien!”… “Oh, mijn vrouw was moe, mon chere. Ze wilde zich te rusten gaan leggen… net bevallen, de stress… begrijpt u wel. Ik heb haar vanmorgen niet willen storen in haar vertrekken… maar verder dank ik God voor zulke sterke, mooie en vooral vruchtbare vrouw…”
Verfaille knikte instemmend en dacht ondertussen aan de vochtige, zoete koninklijke vagina die hem al meerdere malen in het paradijs deed vertoeven. …”Sire, ik heb hier toevallig nog een fles van die heerlijke Spaanse brandewijn open staan. Klinken we samen op de koningin en op een mooie toekomst voor prins Jean?”… Deze uitnodiging kon koning Bertrand niet afslaan. Zijn moeder, die afkomstig was van het Spaanse Aragon, liet vroeger regelmatig lekkernijen meebrengen uit het verre zuiden waaronder brandewijn één van de vaste attributen was tijdens de lange spelletjes schaak die hij met zijn vader zaliger deelde.
De koning nipte met zichtbaar genoegen van het donker goudkleurige drankje en draaide met de mondholte om de aroma’s tot hun volle recht te laten komen. …”oh!...het is net of één van de engeltjes van onze lieve heer op mijn tong staat te wateren!”… Het was alsof hij hier de kracht uit putte om een zakelijk gesprek te beginnen. …”Even ter zake nu! Was iedereen die aanwezig hoorde te zijn ook echt in de kerk?”… “Volgens onze eerste bevindingen waren al genodigden op het appel Sire, behalve dan dokter Le Bloque en zijn vrouw…” De koning wreef over de kin, liet een grommend geluidje en gebaarde de wacht om buiten op de gang te gaan staan.
…”Monseigneur, dit stelt ons voor een uiterst delicaat probleem. Ik kan onmogelijk iets ondernemen tegen de dokter zolang prins Louis-Michel niet genezen wordt van zijn sodomie…” Koning Bertrand liet een diepe zucht en nam met bevende hand nog een slokje van het Spaanse engelendrankje. Hij schoof zich een beetje dichter bij de kardinaal en keek even om zich heen om er zeker van te zijn dat niemand hun gesprek kon horen. …”Ik wil een beroep doen op uw loyaliteit tegenover onze familie en u de opdracht geven om de prins van andere mannen weg te houden. U begint met onze Engelse gast. Ik wil dat hij vandaag nog de koets naar de haven neemt en dat u hem op het eerste schip terug naar Engeland zet. Als hij op welke manier dan ook tegenwerkt, dan schakelt u hem maar uit!”…
De Jonkheer doen verdwijnen, was voor Verfaille een koud kunstje ook al had hij maar al te graag eerst de vleselijke degens gekruist met deze aantrekkelijke jongeman. …”U kan op mij rekenen Sire, voor zonsondergang is dit probleem de wereld uit!”… “Perfect, dan ga ik nu maar… euh…” Toen de koning aanstalten maakte om terug naar het paleis te gaan, opende één van zijn neusvleugels zich en werd een groot dik grijs haar zichtbaar in de holte van zijn reukorgaan. …”Dat is vreemd… ik meende even een vleugje te bespeuren van het parfum van mijn vrouw!...” De vindingrijke kardinaal had onmiddellijk een antwoord klaar. …”Dat zou kunnen Sire, uw vrouw de koningin had hier op mijn bureau gisteren nog een gesprek met de prins. Zij had mij gevraagd om hen even wat privacy te gunnen”… “…Juist ja, Marie-Josée is ook erg begaan met de misdragingen van haar zoon… Goed, u weet wat u te doen staat!”
Toen de koning eindelijk weg was, plofte Verfaillle opgelucht in de fluwijnen kardinaalszetel en begon hij aan het smeden van een pervers plannetje .
Wordt vervolgd
https://www.youtube.com/
Het feest in de pastorie en de dienst in de kathedraal, bezorgden Verfaille een flinke pluim op de mijter. Koning Bertrand kwam hemde volgende morgen dan ook persoonlijk bedanken op het bureau van de Garde Catholique.
…”Mijn beste Monseigneur, ik kom u mijn welgemeende erkenning overmaken voor het uitstekende werk dat u gisteren geleverd hebt!”… De kardinaal voelde zich wat ongemakkelijk toen hij de ouder wordende man in de bezoekerszetel hielp. Hij had tot enkele uren voordien de nacht doorgebracht met de koningin en haar gezegend met zijn allerheiligste edele delen. Hij kwam niet te dicht bij de koning uit schrik dat hij de geur van haar parfum zou herkennen.
…”Maar Sire, ik ben slechts uw nederige dienaar. Het is niet meer dan vanzelfsprekend dat de kleine prins met het nodige eerbetoon werd opgenomen in de schoot van de heilige kerk! … Hoe is het trouwens met hare majesteit de koningin? Ik heb haar gisterenavond na het diner niet meer gezien!”… “Oh, mijn vrouw was moe, mon chere. Ze wilde zich te rusten gaan leggen… net bevallen, de stress… begrijpt u wel. Ik heb haar vanmorgen niet willen storen in haar vertrekken… maar verder dank ik God voor zulke sterke, mooie en vooral vruchtbare vrouw…”
Verfaille knikte instemmend en dacht ondertussen aan de vochtige, zoete koninklijke vagina die hem al meerdere malen in het paradijs deed vertoeven. …”Sire, ik heb hier toevallig nog een fles van die heerlijke Spaanse brandewijn open staan. Klinken we samen op de koningin en op een mooie toekomst voor prins Jean?”… Deze uitnodiging kon koning Bertrand niet afslaan. Zijn moeder, die afkomstig was van het Spaanse Aragon, liet vroeger regelmatig lekkernijen meebrengen uit het verre zuiden waaronder brandewijn één van de vaste attributen was tijdens de lange spelletjes schaak die hij met zijn vader zaliger deelde.
De koning nipte met zichtbaar genoegen van het donker goudkleurige drankje en draaide met de mondholte om de aroma’s tot hun volle recht te laten komen. …”oh!...het is net of één van de engeltjes van onze lieve heer op mijn tong staat te wateren!”… Het was alsof hij hier de kracht uit putte om een zakelijk gesprek te beginnen. …”Even ter zake nu! Was iedereen die aanwezig hoorde te zijn ook echt in de kerk?”… “Volgens onze eerste bevindingen waren al genodigden op het appel Sire, behalve dan dokter Le Bloque en zijn vrouw…” De koning wreef over de kin, liet een grommend geluidje en gebaarde de wacht om buiten op de gang te gaan staan.
…”Monseigneur, dit stelt ons voor een uiterst delicaat probleem. Ik kan onmogelijk iets ondernemen tegen de dokter zolang prins Louis-Michel niet genezen wordt van zijn sodomie…” Koning Bertrand liet een diepe zucht en nam met bevende hand nog een slokje van het Spaanse engelendrankje. Hij schoof zich een beetje dichter bij de kardinaal en keek even om zich heen om er zeker van te zijn dat niemand hun gesprek kon horen. …”Ik wil een beroep doen op uw loyaliteit tegenover onze familie en u de opdracht geven om de prins van andere mannen weg te houden. U begint met onze Engelse gast. Ik wil dat hij vandaag nog de koets naar de haven neemt en dat u hem op het eerste schip terug naar Engeland zet. Als hij op welke manier dan ook tegenwerkt, dan schakelt u hem maar uit!”…
De Jonkheer doen verdwijnen, was voor Verfaille een koud kunstje ook al had hij maar al te graag eerst de vleselijke degens gekruist met deze aantrekkelijke jongeman. …”U kan op mij rekenen Sire, voor zonsondergang is dit probleem de wereld uit!”… “Perfect, dan ga ik nu maar… euh…” Toen de koning aanstalten maakte om terug naar het paleis te gaan, opende één van zijn neusvleugels zich en werd een groot dik grijs haar zichtbaar in de holte van zijn reukorgaan. …”Dat is vreemd… ik meende even een vleugje te bespeuren van het parfum van mijn vrouw!...” De vindingrijke kardinaal had onmiddellijk een antwoord klaar. …”Dat zou kunnen Sire, uw vrouw de koningin had hier op mijn bureau gisteren nog een gesprek met de prins. Zij had mij gevraagd om hen even wat privacy te gunnen”… “…Juist ja, Marie-Josée is ook erg begaan met de misdragingen van haar zoon… Goed, u weet wat u te doen staat!”
Toen de koning eindelijk weg was, plofte Verfaillle opgelucht in de fluwijnen kardinaalszetel en begon hij aan het smeden van een pervers plannetje .
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten