Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=WeAc0oh818s

EPISODE 10

Het begrip familie was voor Jean Dupont een heilig gegeven. Waar hij ook mee bezig was, hij onderbrak altijd en consequent de werkzaamheden voor familiale verplichtingen. Dat gold ook voor het dagelijkse diner dat steeds klokvast om 19 uur werd gepland. Dat stelde hem in staat om zijn beide kinderen van nabij te volgen. Ook die avond zaten Sylvie en Joan aan tafel terwijl hun moeder een dampende pot stoverij van het open vuur haalde. Hun papa kwam precies op tijd binnen, kuste zijn twee snaken en omarmde zijn vrouwtje.
…”Jongens wat ruikt het hier weer lekker!” Het einde van de zomervakantie kwam in zicht en in Mont Saint Duprez was enkele jaren voordien de algemene schoolplicht ingesteld voor kinderen vanaf zes jaar. Ook voor de familie Dupont en vooral voor de kinderen zou over een week een ander leven beginnen. Het nieuwe en bovendien gratis onderwijsbeleid was één van de verwezenlijkingen van de Assemblée waarop Jean heel fier was. Hij was een sterk overtuigd katholiek zoals de grote meerderheid van de bevolking, maar toch was het zijn droom om ooit een autonoom onderwijsnet uit te bouwen dat los van de kerk zou staan. Als verlicht politicus waren de berichten over kindermishandeling en homoseksueel misbruik in de scholen, een doorn in het oog. Maar bekwame opgeleide leerkrachten waren tot nog toe enkel te vinden in de vele kloosters en kerkgemeenschappen. Het zou jaren duren om wat dit betreft het tij te kunnen doen keren door de opleiding van een nieuwe generatie leraars.

Het was dan ook niet verwonderlijk dat papa Dupont het gesprek aan tafel opende door met zijn kinderen over de school te beginnen. …”En lieve schatten, kijken jullie er naar uit om volgende week naar school te gaan?”… “Oh ja papa!”… antwoordde Joan enthousiast. Hij legde zijn handje op de schouder van zijn zusje…”Sylvie en ik gaan heel veel nieuwe vriendjes krijgen en wij gaan leren evenzo belangrijk te worden als u papa!”… Jean kreeg het antwoord dat hij wilde horen en het deed hem zichtbaar plezier. Ook Sylvie zag de nieuwe uitdaging wel zitten, maar zij stelde een vervelende vraag. … “Papa, wil jij aan de baas van de school vragen of Joan en ik naast elkaar mogen zitten in de klas?”… “Maar liefje, er zijn scholen voor meisjes en er zijn scholen voor jongens. Hoe graag ik het ook zou willen, jullie kunnen niet naar dezelfde school!”… Dit nieuws sloeg in als een bom. Sylvie hield haar hoofdje naar beneden en de grote twinkelende ogen van Joan staarden wagenwijd open van verbazing in de richting van zijn stiefmoeder. Jean probeerde de stemming er terug in te krijgen. …”Jongens, zo erg is dat toch niet. Na enkele uurtjes in de klas, zien jullie elkaar dagelijks weer terug en ik heb er al voor gezorgd dat jullie naar de beste scholen van het land gaan!”…Deze woorden bedaarden slechts gedeeltelijk de gemoederen. Mama Leonore vond het de hoogste tijd om een ander onderwerp aan te snijden. …”Zeg eens, mijn twee lieve schatten, ik heb nog een leuke verassing voor jullie. Morgen komt tante Sofie uit Parijs met jullie nichtje Claire op bezoek en zij blijven logeren voor de rest van de week. Tante Sofie was voor de kinderen een soort suikertante die hen altijd opgewekt en blijgezind maakte. Zij had altijd leuke cadeautjes bij uit het verre Parijs. De popjes waar ook Joan zo graag mee speelde, had zij ooit meegebracht.
Sylvie begon alweer een beetje op te fleuren, maar in de oortjes van Joan bleven de ontnuchterende woorden van zijn stiefvader nazinderen. Met een knipoogje naar haar man, maakte Leonore duidelijk dat ze nadat de kinderen op hun kamer zouden zijn, er op het delicate onderwerp zou worden teruggekomen.

Leonore plofte met een diepe zucht in de zetel naast haar man die nog enkele rollen perkament aan het doornemen was. …”Leg je werk even opzij schat, ik moet je spreken. Er is een probleem met Joan!”… “Oei, dat klinkt ernstig. Ik weet wel hoe hard hij aan zijn zusje hangt, maar maak je geen zorgen, de tijd zal raad brengen!”… Leonore besefte dat het nu of nooit was. …”Lieverd, het zit heel wat dieper dan dat. Ik weet alleen niet goed hoe je gaat reageren, maar onze zoon draagt graag meisjeskleren”… Zij kon er niet langer omheen draaien en zij voelde zich eerder opgelucht dat ze het grote geheim van hun stiefzoontje kon delen. Jean zei aanvankelijk geen woord, maar aan de manier waarop hij zich een glas brandewijn inschonk, was duidelijk te merken dat het hard aankwam. In één enkele teug was zijn glas leeg. …”We moeten die jongen genezen. Ik duld geen sodomie in mijn huis zolang ik leef! Hij heeft die microbe van zijn verdomde familie geërfd! …Ik wil dat je nog voor de school begint met hem naar dokter Legrand gaat. Die zal wel een gepaste medicatie vinden!”… De bezorgde moeder had deze reactie min of meer verwacht. Zij had bijgevolg een gepast antwoord klaar. …”Schat, ik heb bij zijn broer Louis-Michel met eigen ogen gezien dat het hier niet om een ziekte gaat. Het is nog te vroeg om uit te maken of hij op jongens valt, maar ik weet wel dat Joan zich echt als meisje voelt en dat…” Jean onderbrak haar brutaal. …”Denk jij nu echt dat ik er op ga zitten wachten tot mijn zoon zich in het achterwerk laat neuken!?”… Hij nam nog een tweede glas en ging naar de echtelijke slaapkamer zonder zijn vrouw een nachtzoen te geven. Leonore bleef verbitterd en snikkend alleen achter.

Wordt vervolgd