Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/
EPISODE 8
Het klikte wonderwel goed tussen de kleine Jean en het dochtertje van Leonore en Jean Dupont. Papa Jean was aanvankelijk niet opgezet met de aanwezigheid van het prinsje in zijn huis. Maar ook al was dit knaapje een rechtstreekse afstammeling van het verguisde koningshuis, Leonore begon zich te hechten aan het kind dat vanaf zijn geboorte dicht bij haar was geweest en met wie ze zelfs haar moedermelk had gedeeld. Het koppel had afgesproken om de afkomst van het achtste prinsje als een familiegeheim te bewaren. Niemand in het dwergstaatje mocht ooit te weten komen wie hij in werkelijkheid was. Uit grote liefde voor zijn vrouw, stemde Dupont ermee in om het kleintje te houden en het te doen uitschijnen dat zij hem hadden geadopteerd van een nicht in Frankrijk die tijdens de revolutie aldaar was omgekomen. Zij gaven hem zelfs een nieuwe naam: “Joan”.
Er gingen enkele onbezorgde jaren voorbij en Jean Dupont was omwille van zijn voortrekkersrol tijdens de machtswissel, voorzitter geworden van de “Assemblée Nationale”. Een soort parlement naar Frans voorbeeld waarin verkozen afgevaardigden zetelden. Het sociale leven in Mont Saint Duprez, was er sterk op vooruit gegaan. De armoede was sterk teruggedrongen en de handelaars in wijn, kaas en wilddelicatessen deden gouden zaken met het buitenland. Sinds lang geleden werden er eerlijke belastingen geïnd waarmee geïnvesteerd werd in een voortreffelijk gezondheidsbeleid en in gratis onderwijs voor alle kinderen. De ruime verdiensten van een groeiende middenklasse, zorgden er ook voor dat er een bloeiend cultureel leven op gang kwam. Grote concerten met gerenommeerde orkesten van overal uit Europa traden op in een bomvol “Palais de culture” in het oude koninklijk kasteel dat omgebouwd was tot een heus cultureel centrum. De talrijke herbergen en kleine gezellige restaurantjes floreerden en voor wie eens wat anders wou dan Bach, Mozart of Beethoven, kon terecht in de oude pastorie die was omgetoverd tot “Le Cabaret Avant Garde”
Joan en zijn stiefzusje Sylvie werden zes jaar. Gemakshalve werd Joan in het bevolkingsregister ingeschreven met dezelfde geboortedatum als die van Sylvie. In werkelijkheid was er tussen beiden slechts één week verschil, maar papa Jean wilde voorkomen dat zijn aangenomen zoontje zou geboren zijn op dezelfde dag als de achtste prins.
Leonore had een groot tuinfeest voorbereid voor de dubbele verjaardag. Overal in de bloemrijke tuin waren papieren vlaggetjes opgehangen en voor de vele uitgenodigde vriendjes was er bessensap en chocoladetaart voorzien. Als afsluiter van de smulpartij was er poppenkast waarvoor het plaatselijke toneelgezelschap een opvoering had in elkaar gestoken over een jager die het bos moest verlossen van een boze wolf. De vele ouders en de andere grote mensen konden wat later genieten van ree aan het spit en de lekkerste wijnen uit de streek.
Die morgen, enkele uren voor het feest, had Leonore een vervelend probleempje op te lossen. Zij had voor Sylvie een prachtig wit kleedje met pastelgekleurde bloemmotiefjes laten maken en voor Joan had de kleermaker een zijden hemd ontworpen in combinatie met een donkerrode fluwelen broek en bruine lederen laarsjes. Zij sliepen in dezelfde kamer en hun mama had de avond voordien de nieuwe kleren stilletjes naast hun bedje gelegd terwijl zij nog sliepen. Toen zij wakker werd en Sylvie het kleedje zag, gilde het meisje van verrukking en trok het onmiddellijk aan waarna zij fier rondjes draaide rond het bed van haar broertje. Joan lachte toen hij zijn zusje zag rondhuppelen maar dat veranderde snel toen hij zag wat er voor hem klaarlag. Met een pruillip ging hij op zijn buikje liggen en verstopte zijn gezicht onder het hoofdkussen. Leonore kwam de slaapkamer binnen en stelde verwonderd vast dat Joan zich had weggestopt. …”Wat is er schatje? Je mag niet triest zijn op je verjaardag!”… De tranen rolden over zijn bolle kaakjes …”Mama, ik wil een kleedje zoals dat van Sylvie!”… De lieve en opmerkzame moeder had al wel eens gezien hoe intens gelukkig haar beide kinderen konden samenspelen met de popjes die een tante ooit eens uit Parijs had meegebracht. Joan had nooit gevraagd naar het houten speelgoed of naar de miniatuursoldaatjes die zo populair waren bij de jongetjes uit de stad. Leonore was daar nooit bij blijven stilstaan, maar nu moest ze wel een heel acuut probleem zo snel mogelijk zien op te lossen. Zij nam hem in de armen en drukte het kleine ventje tegen haar boezem. …”Maar lieverd, je bent een jongen, die dragen geen kleedjes!” zei ze zacht. …”Waarom niet mama? Wat Sylvie mag aandoen is zoveel mooier dan die lompe jongenstroep!”… Zij moest de van verdriet verteerde kleine Joan nu snel kunnen kalmeren. …”Weet je wat schat, ik laat een tweede kleedje zoals dat van je zusje maken en morgen mag je dat van haar al eens passen om te zien of we de maten moeten aanpassen. Doe nu snel aan wat hier klaarligt want seffens komen al je vriendjes op bezoek!”…
Joan had nu iets om naar uit te kijken en met een beetje tegenzin kleedde hij zich aan terwijl Sylvie hem al strelend troostte. Leonore nam zich voor om voorlopig niets van het voorval tegen haar man te zeggen.
Wordt vervolgd
https://www.youtube.com/
EPISODE 8
Het klikte wonderwel goed tussen de kleine Jean en het dochtertje van Leonore en Jean Dupont. Papa Jean was aanvankelijk niet opgezet met de aanwezigheid van het prinsje in zijn huis. Maar ook al was dit knaapje een rechtstreekse afstammeling van het verguisde koningshuis, Leonore begon zich te hechten aan het kind dat vanaf zijn geboorte dicht bij haar was geweest en met wie ze zelfs haar moedermelk had gedeeld. Het koppel had afgesproken om de afkomst van het achtste prinsje als een familiegeheim te bewaren. Niemand in het dwergstaatje mocht ooit te weten komen wie hij in werkelijkheid was. Uit grote liefde voor zijn vrouw, stemde Dupont ermee in om het kleintje te houden en het te doen uitschijnen dat zij hem hadden geadopteerd van een nicht in Frankrijk die tijdens de revolutie aldaar was omgekomen. Zij gaven hem zelfs een nieuwe naam: “Joan”.
Er gingen enkele onbezorgde jaren voorbij en Jean Dupont was omwille van zijn voortrekkersrol tijdens de machtswissel, voorzitter geworden van de “Assemblée Nationale”. Een soort parlement naar Frans voorbeeld waarin verkozen afgevaardigden zetelden. Het sociale leven in Mont Saint Duprez, was er sterk op vooruit gegaan. De armoede was sterk teruggedrongen en de handelaars in wijn, kaas en wilddelicatessen deden gouden zaken met het buitenland. Sinds lang geleden werden er eerlijke belastingen geïnd waarmee geïnvesteerd werd in een voortreffelijk gezondheidsbeleid en in gratis onderwijs voor alle kinderen. De ruime verdiensten van een groeiende middenklasse, zorgden er ook voor dat er een bloeiend cultureel leven op gang kwam. Grote concerten met gerenommeerde orkesten van overal uit Europa traden op in een bomvol “Palais de culture” in het oude koninklijk kasteel dat omgebouwd was tot een heus cultureel centrum. De talrijke herbergen en kleine gezellige restaurantjes floreerden en voor wie eens wat anders wou dan Bach, Mozart of Beethoven, kon terecht in de oude pastorie die was omgetoverd tot “Le Cabaret Avant Garde”
Joan en zijn stiefzusje Sylvie werden zes jaar. Gemakshalve werd Joan in het bevolkingsregister ingeschreven met dezelfde geboortedatum als die van Sylvie. In werkelijkheid was er tussen beiden slechts één week verschil, maar papa Jean wilde voorkomen dat zijn aangenomen zoontje zou geboren zijn op dezelfde dag als de achtste prins.
Leonore had een groot tuinfeest voorbereid voor de dubbele verjaardag. Overal in de bloemrijke tuin waren papieren vlaggetjes opgehangen en voor de vele uitgenodigde vriendjes was er bessensap en chocoladetaart voorzien. Als afsluiter van de smulpartij was er poppenkast waarvoor het plaatselijke toneelgezelschap een opvoering had in elkaar gestoken over een jager die het bos moest verlossen van een boze wolf. De vele ouders en de andere grote mensen konden wat later genieten van ree aan het spit en de lekkerste wijnen uit de streek.
Die morgen, enkele uren voor het feest, had Leonore een vervelend probleempje op te lossen. Zij had voor Sylvie een prachtig wit kleedje met pastelgekleurde bloemmotiefjes laten maken en voor Joan had de kleermaker een zijden hemd ontworpen in combinatie met een donkerrode fluwelen broek en bruine lederen laarsjes. Zij sliepen in dezelfde kamer en hun mama had de avond voordien de nieuwe kleren stilletjes naast hun bedje gelegd terwijl zij nog sliepen. Toen zij wakker werd en Sylvie het kleedje zag, gilde het meisje van verrukking en trok het onmiddellijk aan waarna zij fier rondjes draaide rond het bed van haar broertje. Joan lachte toen hij zijn zusje zag rondhuppelen maar dat veranderde snel toen hij zag wat er voor hem klaarlag. Met een pruillip ging hij op zijn buikje liggen en verstopte zijn gezicht onder het hoofdkussen. Leonore kwam de slaapkamer binnen en stelde verwonderd vast dat Joan zich had weggestopt. …”Wat is er schatje? Je mag niet triest zijn op je verjaardag!”… De tranen rolden over zijn bolle kaakjes …”Mama, ik wil een kleedje zoals dat van Sylvie!”… De lieve en opmerkzame moeder had al wel eens gezien hoe intens gelukkig haar beide kinderen konden samenspelen met de popjes die een tante ooit eens uit Parijs had meegebracht. Joan had nooit gevraagd naar het houten speelgoed of naar de miniatuursoldaatjes die zo populair waren bij de jongetjes uit de stad. Leonore was daar nooit bij blijven stilstaan, maar nu moest ze wel een heel acuut probleem zo snel mogelijk zien op te lossen. Zij nam hem in de armen en drukte het kleine ventje tegen haar boezem. …”Maar lieverd, je bent een jongen, die dragen geen kleedjes!” zei ze zacht. …”Waarom niet mama? Wat Sylvie mag aandoen is zoveel mooier dan die lompe jongenstroep!”… Zij moest de van verdriet verteerde kleine Joan nu snel kunnen kalmeren. …”Weet je wat schat, ik laat een tweede kleedje zoals dat van je zusje maken en morgen mag je dat van haar al eens passen om te zien of we de maten moeten aanpassen. Doe nu snel aan wat hier klaarligt want seffens komen al je vriendjes op bezoek!”…
Joan had nu iets om naar uit te kijken en met een beetje tegenzin kleedde hij zich aan terwijl Sylvie hem al strelend troostte. Leonore nam zich voor om voorlopig niets van het voorval tegen haar man te zeggen.
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten