Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=nfQJRtf0kr4

EPISODE 9

De vrouw van de président van de assemblée nationale had iets aristocratisch. Waarschijnlijk een gevolg van haar vele dienstjaren als gouvernante op het koninklijk paleis. Maar tegelijkertijd had zij een innemende warme persoonlijkheid met een sterke afkeer voor sociaal onrecht. Als ‘premiere dame’ van het land die geregeld aan de zijde van haar man stond tijdens officiële gelegenheden, had zij indruk gemaakt en was zij een graag gezien persoon geworden.
Maar na de geboorte van Sylvie was er bij Leonore iets geknakt. De dokter had haar gezegd dat een tweede kindje heel waarschijnlijk haar dood zou betekenen. Zij was dol op kinderen en dat had zij ook laten merken door de manier waarop ze omging met de acht prinsjes die haar werden toevertrouwd. Leonore ging voorbij aan de verfoeilijke uitspattingen van het vorige regime. Zij sloot haar ogen voor het seksuele heen en weer gefladder van de koningin en gaf de acht adellijke spruitjes de genegenheid die ze van hun moeder moesten missen. Wat graag had zij een dergelijke kroost aan haar eigen keukentafel gezien! Zij had uren en dagen gediscussieerd met haar man om het achtste prinsje te mogen houden en om Sylvie alsnog een broertje te geven. Jean wilde er eerst niet van weten omwille van de bloedlink met een familie die hij zo hard had bestreden. Uiteindelijk kon hij zijn vrouw dit geluk niet ontzeggen en kreeg hij mettertijd zelfs vaderlijke gevoelens voor de kleine Joan.

De ochtend na het dubbele verjaardagsfeest, was Leonore al vroeg uit de veren. Terwijl de twee feestvarkentjes uitgeput en voldaan nog lagen te slapen, bereidde zij zoals iedere morgen een stevig ontbijt voor Jean die weer een drukke politieke agenda voor de boeg had.
…”Lieve schat, ik ben zo fier op onze twee snuiters en ik voel mij als gezegend met ons vieren.”… “Je hebt gelijk liefje, die twee zijn een onbetaalbare rijkdom. En weet je, ons familietje, hoe klein dan ook, geeft mij de kracht om mij te blijven inzetten voor de nieuwe weg die ons landje is ingeslagen.”… Ze omhelsden elkaar als een pas verliefd koppel totdat er aan de deurbel werd getrokken. Het was de koetsier van de assemblée die Jean kwam ophalen om hem naar de hoge vergadering te rijden.

Door de luide koperen bel was Joan wakker geworden. Op het driepikkeltje naast het bed van zijn zusje, zag hij het kleedje liggen waarin Sylvie fier als een prinsesje had geschitterd op hun feest. Zijn hartje klopte als nooit tevoren. Hij stond op, gaf de nog slapende Sylvie een zoentje en wurmde zich in het kleedje. Er ging een rilling door hem heen toen hij zichzelf in de spiegel bekeek en toen hij voelde hoe de zachte zijden stof zijn jongenslichaampje streelde. Hij besefte niet precies wat hem overkwam, maar hij had zich nog nooit zo speciaal gevoeld.
Hij wist wel dat het niet hoorde dat jongens meisjeskleren dragen, maar op de vraag waarom dit niet zou mogen, kon zijn kinderlijke verstand geen antwoord vinden. Tijdens het dagelijks badje dat hij deelde met zijn zusje was er voor hem geen verschil te merken op één klein detail na. Sylvie noemde het zijn ‘flietertje’. Zij vond het kleine slangetje best amusant maar besteedde er verder geen aandacht aan met uitzondering van die ene keer toen Joan wilde uitproberen of zijn straaltje pipi krachtig genoeg zou zijn om boven de badwaterspiegel uit te kunnen komen. Sylvie zette het hem betaald door zich om te draaien en al rechtstaand recht in zijn gezichtje te wateren. Elk van hen deed pipi op een andere manier. Zoveel was duidelijk, maar verder was er voor Joan totaal geen onderscheid en het was voor hem zeker geen aanvaardbare reden om geen kleedje te mogen dragen. Op zijn blote teentjes trippelde hij de trappen af en huppelde hij vol enthousiasme naar zijn stiefmoeder toe.

Leonore, die druk de gevolgen van het feest aan het opruimen was, schrok hevig toen ze haar zoontje als een volwaardig klein meisje naar zich toe zag stormen. …”Kijk eens mama, mooi he! En je moet er helemaal niets aan laten veranderen, het past mij als gegoten!”… Joan gaf haar een stevige kus en wachtte met open mondje op een reactie. Leonore had stilletjes gehoopt dat het maar om een bevlieging ging en dat de feestroes hem wel op andere gedachten zou brengen. Zij besefte nu dat er meer aan de hand was en ze wist ook dat dit kind een heel moeilijke toekomst te wachten stond. Ze zegde geen woord maar nam hem op haar schoot en zij voelde zich vertederd. Zij vond de kleine Joan best schattig in de outfit van zijn zusje.

Wordt vervolgd