Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:

https://www.youtube.com/watch?v=klPZIGQcrHA

EPISODE 20
William en zijn leermeester Niccolo Paganini werden in de foyer na de opvoering omringd door tientallen uitzinnige fans, waaronder vooral vrouwen die de knappe 16 jarige solist van dichtbij wilden zien.

Opa vroeg aan Jean om de koetsier die buiten op hen stond te wachten, te verwittigen dat ze nog even zouden nablijven. Hij nam intussen Marie bij de hand. …”Je hebt er lang op moeten wachten, maar ik zie aan je oogjes dat je genoten hebt van de danseresjes, is het niet schat?”… Marie knikte wat afwezig terwijl ze af en toe op de tippen van haar tenen ging staan om een glimp van William te kunnen opvangen. Het ballet was nagenoeg aan haar voorbijgegaan, ze was volledig in de ban geraakt door een voor haar onwaarschijnlijk mooie jonge man. Sylvie merkte de haast vruchteloze pogingen van haar zus op en ze porde haar plagerig in de zij. …”Wel zusje, val je dan toch op jongens?”… Marie begon te blozen maar reageerde verder niet op de aantijgingen van Sylvie. Zij vroeg haar moeder om even naar het toilet te mogen gaan. Zo zou ze enkele meters winnen op de afstand die haar scheidde van de Adonis die even verderop bescheiden talloze gelukwensen in ontvangst nam. Leonore knikte begripvol …”Ga maar schat… en neem Claire en Sylvie met je mee, een jongedame gaat nooit alleen naar het toilet!”…

In haar kleine handtasje zaten maar een paar dingen : een kanten zakdoekje, een parfumverstuiver en ook nog wat gekleurd gelaatspoeder dat ze van mama als verjaardagscadeautje had gekregen. Voor de spiegel in het toilet maakte ze gretig gebruik van haar attributen. Vooral in de ooghoeken wilde ze alle sporen van traantjes verwijderd zien. Terwijl ze in het spiegelbeeld een kusbeweging met haar lippen ensceneerde, schikte ze nog even haar opgevulde borstjes in de juiste positie. …”Ach meisje, hij gaat ons niet eens opmerken!”…zei Claire met een zucht. Het feit dat ze wat groter was en mooie lange blonde haren had, maakte dat Marie er wat ouder uitzag dan ze in werkelijkheid was. Haar zusjes beseften dat, maar er was van hun kant geen greintje jaloezie te bespeuren. Ze zouden voor eeuwig en altijd ‘Mousquetaises” blijven.
Net voor het drietal de foyer terug binnen wilde gaan, liep Marie in de gang William tegen het lijf. Ze was een laatste keer de plooien in haar jurk aan het rechttrekken en ze had niet gezien dat een lichamelijke botsing onvermijdelijk zou zijn. ..."Oh miss, ik had u niet gezien, neemt u mijn onvoorzichtigheid niet kwalijk ook al vind ik dit een uiterst aangename samenloop van omstandigheden!”… Als een echte gentleman gaf hij Marie een handkus. Ze stond perplex en voelde haar ganse lichaam trillen waarbij ze voor de tweede maal die avond iets raars voelde onder haar kleedje. … “En u bent?”…”Marie Jolande Dupont-d’Amarque en dit zijn mijn zus Sylvie en nicht Claire”…zei ze ietwat verlegen. …”Zijn jullie dan verwant aan de befaamde ‘Confections d’Amarque?”… “Dat is het bedrijf van grootvader!”… bevestigde Claire fier. William was piekfijn uitgedost en het was er aan te zien dat hij veel belang hechtte aan mooie kleren. …”Oh neem mij niet kwalijk dames… dit is Giorgio, de zoon van maestro Paganini”… Hij wenkte zijn Italiaanse metgezel om wat dichterbij te komen. Nu was het Sylvie bij wie de kaakjes zichtbaar kleurden. Giorgio voelde zich blijkbaar niet onmiddellijk in zijn sas bij al die vrouwelijke aandacht. Hij boog uit respect lichtjes het voorhoofd en bleef verdacht dicht achter zijn vriend staan. …”Ik heb iets goed te maken!”… zei William. …”Ik vraag jullie alle drie op de thee, morgen om 15 uur in het Savoie hotel, waar wij logeren. Zien jullie dat zitten?” Dit was te mooi om waar te zijn! Marie voelde het hart in de keel en zij kon nauwelijks nog iets uitbrengen. …”Wij zullen er zijn!”… zei Sylvie zonder aarzelen. …”Dat is dan afgesproken! Tot morgen dames!”… De twee jongens verdwenen terug in de menigte terwijl Claire met haar voet tegen het been van Sylvie tikte. …”Ben je gek! Dat gaan onze ouders nooit toestaan! Marie zeg jij ook een iets of is je motor zo heet gelopen dat hij sputtert?”… Marie was inderdaad het noorden kwijt en Sylvie bedacht ondertussen een strategie…”ze hoeven het ook niet te weten, we verzinnen wel iets”…

De meisjes gingen druk discussiërend terug naar hun ouders terwijl William nog de kans zag om van ver een knipoogje in de richting van Marie te sturen. …”Meisjes, jullie zijn zo lang weg gebleven! Het wordt nu echt laat en we moeten stilaan naar huis!”… Tante Sofie gebaarde dat het geen kwaad kon. …”Ach Leonore, morgen is het zondag, we kunnen allemaal lekker uitslapen!”… Claire kon niet langer haar mond houden. …”Mama, we hebben in de gang met de violist gepraat!”… Instinctief keek Leonore onmiddellijk in de richting van Marie die haar hoofd op de schouder van haar stiefmoeder legde. …”Mama, hij is zo knap en zo lief!”… fluisterde ze. Niemand had de reactie van Marie gehoord, maar Leonore liet een diepe zucht en vroeg zich af hoe dit zou aflopen.

Wordt vervolgd

Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:

https://www.youtube.com/watch?v=YCsVEsQlm7o

EPISODE 19
Er heerste een drukte van jewelste in de foyer van het Parijse operagebouw. Zowat de ganse beau monde was erbij. Opa was in die kringen een graag geziene gast en hij maakte van de gelegenheid gebruik om zijn schoonzoon te introduceren. Zowel bij handelaars, kunstenaars als politici, was d’Amarque een gevestigde waarde. Niet alleen omwille van zijn succesvol bedrijf, maar ook omdat hij een fervent verdediger was van de waarden van de revolutie.

Voor de kinderen was dit meer dan een uitzonderlijk uitstapje. Lang niet alle meisjes van hun leeftijd hadden reeds de kans gekregen om in de majestueuze cultuurtempel een echte balletopvoering bij te wonen. Leonore had er dan ook voor gezorgd dat haar dochters en nichtje er piekfijn gekleed bijliepen. Marie voelde zich helemaal in haar nopjes in een crèmekleurige jurk met een lichtjes uitgesneden decolleté. In afwachting dat het gele poeder zijn uitwerking zou hebben, had haar moeder aan elke borstzijde een holte ingenaaid waarin ze kleine zakjes rijstkorrels kon wegstoppen. Het resultaat was verbluffend. Ze had nu ook heuveltjes, net als haar zusje en nichtje. Een vriendin van tante Sofie had al lange tijd de meisjes niet meer gezien. …”Maar enfin, kijk nu eens! Die drie zijn echte jonge dames geworden! Ik denk mijn beste Sofie dat je die niet lang bij jou thuis aan de haard gaat kunnen houden. Zeker die grootste gaat snel het hart van een knappe jonge man op hol doen slaan!”…”Leonore en ik zijn nog lang niet van plan hen te gaan verkopen, ma chérie!”… zei Sofie trots. Marie stak haar opgevulde borstjes nog een beetje meer naar voor toen ze de flatterende woorden van de verwonderde dame hoorde uitspreken. De avond kon niet meer stuk.
Het programma was een eerbetoon aan Wolfgang Amadeus Mozart, een Oostenrijkse componist die enkele jaren voordien op veel te jonge leeftijd gestorven was. Het Parijse operagezelschap had maanden lang gezwoegd aan de voorbereidingen van de ‘Toverfluit’. Opa had Mozart lang geleden in hoogsteigen persoon ontmoet in Wenen tijdens één van zijn vele handelsreizen. De excentrieke Amadeus was meteen door het dolle heen toen hij de pelzencollectie van d’Amarque had gezien en hij moest en zou absoluut enkele stukken in zijn kleerkast hebben hangen. Opa was uiteindelijk totaal uitverkocht toen hij terug thuis kwam. Hij had in Wenen niet alleen goeie zaken gedaan, hij had tevens de onvergetelijke première van ‘De Toverfluit’ meegemaakt. Een hemelse ervaring die hij nu ook met zijn kleinkinderen wilde delen.

Er schuilde een lichte ontgoocheling in de stem van Marie toen ze even aan de mouw van haar grootvader trok. …”Grand père, de Toverfluit is toch geen ballet?”… “Neen liefje dat is waar, maar je zal genieten van het verhaal en de muziek. En maak je geen zorgen, je gaat vanavond in het tweede deel het ballet du France aan het werk zien op muziek van Paganini. Je moeder heeft het volledige programma. Vraag haar maar of je het even mag inkijken.”… Toen Marie de prachtig geïllustreerde brochure bekeek, stokte plots haar adem bij het lezen van een naam. “Gastviolist: het 16-jarige wonderkind Wiliam Lawson Junior. of Kensington”. Als er één naam uit haar duistere familieverleden was blijven hangen was het wel die van de Engelse jonkheer die de liefde voor één van haar gevluchte boertjes met zijn leven had moeten bekopen. Mama Leonore had ooit, na lang aandringen van Marie, het trieste verhaal verteld over hoe ze op de dag van de opstand het lijk van een mooie jonge man het koninklijk paleis had zien binnenbrengen. Dit voorval was voor Leonore de aankondiging dat er in Mont Saint Duprez grote veranderingen op til waren. De dood van deze homoseksuele man had Marie zodanig aangegrepen dat ze er ooit over wilde schrijven.
Nu las zij diezelfde naam met de toevoeging ‘Junior.’ op een aankondiging van de opera. Haar moeder, de enige die wist om wie het ging, had het ook gelezen, maar ze wilde vanavond geen zout in een niet genezen wonde strooien. Toen ze haar verbaasde dochter over het papiertje gebogen zag staan, viel er een traantje op het blad. Leonore streelde zachtjes haar schouder zonder één woord te zeggen.

Grootvader had gelijk. De Toverfluit werd afgesloten met een staande ovatie die minutenlang duurde. Het gebouw daverde zelfs op zijn grondvesten vooraleer de bonte menigte terug naar de foyer afzakte voor de pauze.
…”Heb je ervan genoten schat?”… vroeg een enthousiaste tante Sofie aan Marie. …” Oh jazeker tante, maar ik kan amper wachten op de danseresjes die straks gaan komen!”… In feite was het haar om de jonge Engelse violist te doen die zonder dat ze hem ooit gezien had, haar hartje sneller deed slaan. Een enorme koperen bel die boven de toegang naar de zaal hing, kondigde het einde van de onderbreking aan.
De familie Dupont-d’Amarque had een aparte loge met een schitterend zicht op het podium en de muzikanten in de orkestbak. Toen de lichten werden gedoofd, kwam tegen de traditie in vanuit de achterkant van de zaal een spelende violist naar de richting van het orkest. Het was adembenemend stil totdat het silhouet van de solist stilaan uit het schemerdonker kwam. Links en rechts waren zachte, haast onhoorbare zuchtjes waar te nemen, voornamelijk afkomstig van de vrouwelijke aanwezigen. Hij speelde niet alleen virtuoos, hij was ook nog ontzettend knap. Marie hield beide handen voor de mond en ze kon haar tranen nauwelijks bedwingen. De jongen die deze hemelse klanken produceerde, was een bloedverwant van de man die ooit smoorverliefd op haar broer was geweest! Terwijl ze helemaal in vervoering geraakte, voelde zij zichzelf warm worden. Het was alsof de rijstkorreltjes in haar opgevulde borstjes meetrilden met haar hartje en onder haar kleedje voelde ze een opwelling die tot dan toe een onbekende ervaring was gebleven.

Wordt vervolgd

Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen;
https://www.youtube.com/watch?v=JmXvm-7ONCk

EPISODE 18
Tot dan toe zag Marie het leven helemaal zitten. Met tante Sofie kon ze lief en leed delen, en dat nu ook nog haar ouders definitief naar Parijs waren gekomen, maakte het plaatje van haar onbezorgde leventje compleet. Op school ging het prima. Taal, was één van haar lievelingsvakken en zij had intussen ook een groeiende interesse gekregen voor muziek en dans.
De leerplicht voor meisjes was echter beperkt tot 12 jaar. Nadien was het alleen voor rijke ouders een optie om hun dochters naar dure privéscholen te sturen. De meesten bleven echter thuis om zich voor te bereiden op huiselijke taken om zo hun toekomstige mannen volledig van dienst te kunnen zijn. Hoe dichterbij het einde van het laatste schooljaar kwam, des te meer begon het bij Marie door te dringen dat het leven voor haar anders zou gaan lopen. Ze was een knap meisje geworden, iets groter dan haar leeftijdsgenootjes en het streelde haar ijdelheid toen ze van één van de jongens van het lyceum een kusje had gekregen. Maar wat voor schandaal zou er ontstaan als ooit iemand te weten zou komen dat zij een penisje had? Ze voelde zich gevleid door de aandacht, maar voor het eerst dacht ze eraan hoe fijn het zou zijn zonder dat ‘bengeltje’ tussen haar benen. Ze kwam daarom maar beter niet al te dicht in de buurt van opdringerige gastjes.
Op een namiddag, na schooltijd, legde zij haar hoofd op de schoot van mama Leonore. Ze was een beetje triest. …”Wat scheelt er schat?”… “Mama, kan een dokter mijn piemeltje wegsnijden?”… Sofie had langs de neus weg al eens gemeld aan Leonore dat haar dochter mannelijke belangstelling begon te krijgen, maar dat het zo snel reeds seksuele proporties zou aannemen, had ze niet verwacht. Leonore zat even met de mond vol tanden. Ze streelde zachtjes door Marie’s mooie lange blonde haren. …”Lieverd, je weet toch dat je anders bent dan je zusje… je zal daar mee moeten leren leven, maar vertel eens, vind je het fijn dat de jongens naar je kijken?”… Marie haalde haar schouders op alsof het haar niet kon schelen. …”Wil je misschien terug een jongen worden?”… “Neen, dat nooit mama! Ik ben Marie en ik zal altijd jullie dochter zijn!”… Ze zei dit zodanig vastberaden dat het laatste beetje twijfel bij haar moeder nu voor goed verdwenen was. Leonore had eigenlijk op dit ogenblik gewacht om met haar dochter een gesprek van vrouw tot vrouw te kunnen voeren. Zij had immers een oplossing gevonden om delicate problemen uit de weg te gaan waarmee Marie zou geconfronteerd worden. Zij moest er eerst zeker van zijn dat Marie’s wens om vrouw te zijn wel degelijk zo diep zat. …”Kijk schat, ik heb thuis in Mont Saint Duprez veel aan je zitten denken. Het is onmogelijk om je er onderaan als een meisje te doen uitzien, maar ik heb wel een dokter gevonden die voor jou een medicijn heeft gemaakt waardoor je borstjes kan krijgen.”… Marie veerde recht en haar ogen verschenen vol nieuwe hoop. Ze had bij Sylvie en Claire al gemerkt dat er zich discrete heuveltjes aan het vormen waren terwijl bij haar alles plat als een vijg bleef. Het nieuws van haar moeder gaf plots perspectieven en dit was uitzonderlijk goed nieuws om haar zusje en nichtje alsnog bij te kunnen benen. Leonore gaf haar een klein flesje met een geelachtig poeder waarop ‘fyto-hormonen Marie’ stond vermeld. Ze koesterde het medicijnflesje alsof het goud waard was en omhelsde haar mama om haar nooit meer los te laten.

Die avond kwam opa op bezoek. De meisjes waren dol op hem. Papa d’Amarque was het soort grootvader dat zich uren kon laten omringen door zijn kleinkinderen zonder zichzelf één minuut te vervelen. Hij zou het wellicht niet hebben toegestaan vanwege een jongetje, maar de graag knuffelende Marie mocht altijd bij hem op de schoot. Leonore had haar vader jaren geleden voorzichtig ingelicht over de speciale status van het meisje, maar ondanks het gemis aan een kleinzoon, heeft hij Marie vanaf het begin aanvaard zoals ze was.
…”En Lieverds… dit is jullie laatste schooljaar. Al een idee wat jullie daarna gaan doen?”… Nichtje Claire had onmiddellijk haar antwoord klaar. …”Ik wil helpen wetten maken, zoals nonkel Jean en er voor zorgen dat de guillotine wordt afgeschaft!”… Jean voelde zich vereerd door wat zijn nichtje zei. …”Dan moet jij rechten gaan studeren meisje, maar dat doen tegenwoordig enkel jongens!”… Opa gebaarde dat hij dit wel zou regelen. Sylvie wist blijkbaar nog niet welke keuze ze zou maken. Ze dacht even diep na. …”Ik wil een lieve man en veel kindjes krijgen”… “Om die te vinden, heb je nog een zee van tijd. Ondertussen gaan wij er voor zorgen dat je een heel speciale vrouw wordt vooraleer je kindjes gaat krijgen, net zoals je grootmoeder zaliger!”… zei opa, die zichtbaar ontroerd over het medaillon van zijn overleden vrouw wreef. Hij droeg het dag en nacht om zijn nek. Marie had aandachtig zitten luisteren. Zij wist maar al te goed wat ze wilde en ze had een heel verlanglijstje klaar voor haar grootvader. …”Ik wil schrijfster worden, tekenen, kleren ontwerpen, muziek maken en balletdanseres worden!”… “Wow!”, zei opa d’Amarque, …”Jij wordt een drukke dame! En vertel ons eens waarover zou je zoal willen schrijven?”… Marie wist dat ze daarop een antwoord ging geven dat voor opschudding zou zorgen. …”Over mijn zeven boertjes die ik nooit gekend heb en die niet weten dat ze een zusje hebben.”… Het gezelschap stond versteld. Het was bompa die het ijs brak. …”Wel, wel… ballet… dat komt goed uit… Ik heb toevallig voor de ganse familie tickets voor het ballet du France dat volgende week in de stad optreedt”…

Wordt vervolgd.

Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te geraken:
https://www.youtube.com/watch?v=jERzLseoAOM

EPISODE 17
Parijs en zijn revolutie evolueerden stilaan in de richting van de eeuwwisseling. De tumultueuze bestorming van de Bastille had het politieke landschap totaal veranderd, maar van rust en stabiliteit was verre van sprake. Het land was verwikkeld in oorlogen met verschillende Europese mogendheden die zich afkeerden tegen de revolutionaire Franse ideeën en in eigen land moesten tal van opstanden de kop ingedrukt worden. Er werd een eindeloze reeks discussies en processen gevoerd waarbij de guillotine meestal het klapstuk betekende van de rechtsspraak voor de vele zogenaamde contrarevolutionairen.

Tante Sofie zag het allemaal met argusogen van zeer nabij gebeuren. Haar man was destijds bij de Bastille om het leven gekomen waar hij zich had opgeofferd voor de vrijheidsidealen die de familie d’Amarque zo nauw aan het hart lagen. Sindsdien woonde zij alleen met haar dochter Claire in een groot aristocratisch huis in de buurt van de Place Des Invalides. Sofie was zoals haar zus Leonore een mooie vrouw die geen man onberoerd liet, maar ze was enigszins teleurgesteld in de concrete toepassing van de mooie idealen die de revolutie in het vaandel droeg. Ze vond het vooral hypocriet dat de beeltenis van een vrouw zoals ‘Marianne’ misbruikt werd als symbool van gelijkheid. In tegenstelling tot haar verwachtingen, werden vrouwen geacht om thuis braafjes voor hun mannen te zorgen en zich zeker niet politiek te engageren. Daar openlijk voor uitkomen, was niet zonder gevaar en dus hield zij zich liever gedeisd. Daarom vond ze het ook geen goed idee om terug een relatie met een man te beginnen.
Sofie had er geen moment aan getwijfeld om de twee dochtertjes van haar zus te laten inwonen. Het was intussen een echt vrouwenhuis geworden. Als tegengewicht voor het mannenbastion daarbuiten, noemden zij zichzelf “les quatre mousquetaises”. Het was een omgeving waarin de androgene Marie dolgelukkige en onbezorgde kinderjaren beleefde. Samen met haar zusje Sylvie en haar nichtje Claire, liep zij lagere school in een gemeenschapsinstelling om de hoek. Niemand van de vriendinnetjes, noch van het onderwijzend personeel, had ooit vragen gesteld over haar echte achtergronden. Er was tot dan toe ook geen reden tot twijfels of zij wel echt een meisje was. Zelfs de jongens van het lyceum waarvoor de drie meisjes al eens graag een omwegje maakten op weg naar huis, hadden Marie al opgemerkt. Zij reageerden als giechelende bakvisjes op de plagerige maar speelse avances van de tierende en fluitende kwajongens. In feite voelde zij zich wel gecharmeerd door de aandacht die ze kreeg. Zij naderde trouwens stilaan de pubertijd.
Op een dag na schooltijd, kwamen de meisjes buiten adem de woonkamer binnengestormd. Een paar jongens waren hen achternagelopen en één van hen was er in geslaagd om Marie in te halen en haar een kusje te geven. Claire en Sylvie fezelden elkaar geniepig iets in het oor en keken gniffelend om naar Marie die stilletjes met rode kaakjes in een hoekje van de zetel zat. Gewoonlijk trokken zij alle drie aan hetzelfde zeel en was er geen reden voor Sofie om zich zorgen te maken. Er was nu echter duidelijk een kleine barst gekomen in het verbond van de “quatre mousquetaises”. De opmerkzame tante Sofie vroeg dan ook onmiddellijk wat er aan de hand was. De wat loslippige Sylvie sprong recht, vormde met beide handen een trechter voor de mond en articuleerde zachtjes maar zeer verstaan baar: …”Er is er eentje verliefd op ons Marie!”… Marie durfde haar tante niet aankijken en met zweet in de handen wachtte ze op een strenge reactie. Sofie richtte zich echter tot de andere twee. …”Ja en?... zijn jullie misschien jaloers?”… Het bakvisjes-gedoe hield meteen op en Sofie realiseerde zich dat er andere tijden zouden aanbreken.

Een gelukkige samenloop van de omstandigheden, had er voor gezorgd dat Sofie niet alleen zou opdraven voor de opvang van de puberende meisjes. De expansiedrift van de Franse staat had er toe geleid dat het kleine Mont Saint Duprez werd ingelijfd als departement bij Frankrijk.
Mama Leonore sloeg geen enkele vakantie over om haar dochtertjes te gaan bezoeken. Gedreven door haar moederinstinct kon zij het zelfs niet laten om regelmatig een weekje tussendoor Sylvie en Marie te gaan verassen. Jean had het gemis aan zijn kinderen leren verwerken, maar hij zag wel hoe het aan zijn vrouw knaagde. Nu zijn kleine landje voortaan bij Frankrijk hoorde, had hij een overplaatsing aangevraagd voor een betrekking bij het centraal bestuur in Parijs. Tot grote vreugde van zijn vrouw, werd het verzoek goedgekeurd omwille van grote verdiensten als ‘verlichte geest’. Het huis van Sofie was groot genoeg voor zes en slechts enkele weken nadien stond naast de deurbel aan de Place des Invalides vermeld: “d’Amarque-Dupont & Enfants”

Wordt vervolgd

Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=Xq2WTXtKurk

EPISODE 16
De weken en maanden nadien waren vooral op school een zware dobber voor Joan. Hij kon onmogelijk prat gaan op wie hij werkelijk was. Hoe meer afschuwelijke verhalen hij hoorde over wat de vroegere dynastie had uitgespookt, hoe meer vastberaden hij werd om nooit aan iemand zijn natuurlijke afkomst te onthullen. En toch voelde hij een bepaalde verbondenheid met zijn zeven broertjes die hij nooit gekend had en die hij waarschijnlijk ook nooit zou ontmoeten. Eén verhaal bleef hem steeds achtervolgen. Dat van de Engelse jonkheer die vermoord werd omdat hij van zijn broer Louis-Michel hield. Hij besefte nog niet ten volle wat een homoseksuele relatie was, maar hij voelde wel de pijn aan die de jongen had moeten doorstaan.
De vele vragen en onzekerheden werden echter ruimschoots gecompenseerd door de liefde en de warmte die hij thuis kreeg. Papa Jean had er zich intussen bij neergelegd dat zijn stiefzoontje in feite een meisje was en hij was er in geslaagd om van Joan te houden zoals dokter Lebloque hem had aangeraden. Jean had zichzelf tot aan de grote vakantie de tijd gegund om de verhuis van zijn kinderen naar Parijs te regelen en rond Pasen vond hij het ogenblik aangebroken om hen daarover ook in te lichten. Er waren wat gemengde gevoelens bij de twee meisjes omdat ze hun vertrouwde omgeving moesten verlaten, maar toen ze hoorden dat ze bij tante Sofie zouden gaan logeren, steeg het enthousiasme zienderogen. Het werd helemaal feest toen ze vernamen dat ze in dezelfde klas zouden kunnen zitten.
…”Wat leuk dat in Parijs jongens en meisjes mogen samenzitten op school!”… merkte Sylvie op. …”Neen toch niet liefje!”… Verbeterde mama Leonore. …”Het lijkt ons het beste dat Joan voortaan je zusje is.” … Leonore richtte zich tot Joan. …”Dat is toch wat je zou willen he snoes?”… Joan wist niet wat hij hoorde en hij vloog zijn stiefmoeder rond de nek. …”Ja natuurlijk, mama!... maar …euh… ik heb geen meisjesnaam!”… Jean had dit al een tijdje geregeld. Het rook een beetje naar corruptie, maar omdat hij gemakkelijk bij het bevolkingsregister kon, was het opstellen van een nieuwe geboorteakte geen moeilijke zaak. Hij had de naam ‘Marie-Jolande’ ingeschreven, ontleend aan zijn grootmoeder bij wie hij een groot stuk van zijn jeugdjaren had doorgebracht. Joan was zodanig blij dat hij ook zijn papa een dikke zoen ging geven en op zijn schoot ging zitten zoals het een meisje betaamt. Het werd even wennen voor iedereen in huis, maar de roepnaam ‘Marie’ werd al vlug een begrip bij de Duponts alsof Joan nooit bestaan had. Zij moest zich wel nog enkele maanden gedeisd houden tot aan het nieuwe schooljaar, maar daar had Marie niet de minste moeite mee.

Tijdens de zomervakantie had Leonore de kleedjes van Sylvie dubbel laten bijmaken voor Marie. Enkel de kleuren en sommige motiefjes waren anders. Het waren tenslotte tweelingzusjes en met hun even lange blonde haren, leek het ook echt zo. Aan niets was nog te merken dat Marie ooit een jongetje was geweest. Mama hoefde zich ook geen zorgen te maken of Marie zich wel echt als een meisje zou gedragen. Het zat gewoon in haar genen. Stoere jongensgebaren waren trouwens nooit aan haar besteed geweest. Wanneer de meisjes ’s avonds dicht tussen hen in kwamen kruipen op de grote sofa, wisten Jean en Leonore dat ze de juiste beslissing hadden genomen.
Eind augustus, plots was het zover. Ongeveer een jaar nadat Marie ten tonele kwam, kondigde het aankomende rijtuig naar Parijs een nieuw leven aan voor de twee meisjes die stonden te popelen om naar hun tante Sofie te vertrekken. Mama Leonore vergezelde hen voor de reis die bijna drie dagen zou duren. Zij wilde er absoluut bij zijn om de eerste schooldagen met haar kinderen te delen en om er samen met haar zus voor te zorgen dat het hen in hun nieuwe thuis aan niets zou ontbreken. Voor Jean was het een emotioneel afscheid van zijn kroost ook al zou hij na enkele weken nareizen om nadien zijn vrouw mee terug naar Mont Saint Duprez te brengen.

Wordt vervolgd

Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=tV5U8kVYS88

EPISODE 15
…”Dat heb je schitterend gedaan lieverd! Ik ben zo ontzettend blij dat jij de vader bent van deze twee schatjes!”… Jean was er echter nog lang niet zo gerust op als zijn vrouw. …”Wij kunnen nu alleen nog maar hopen dat dit geen trauma’s veroorzaakt bij dat ventje en dat hij mij als zijn papa blijft beschouwen.”… Leonore streelde zijn lippen en kuste hem lang en innig. …”Mijn God, wat had ik je graag meer kindjes gegeven!”… Ze wilde zich helemaal geven en stak zijn hand in haar boezem, maar ze merkte een zekere terughoudendheid. …”Kan ik je door mijn onvruchtbaarheid niet meer bekoren schat?”… “Oh zeker wel liefje, dat is het niet…maar ik moet je nog iets vertellen. Je hoeft met Joan niet naar dokter Legrand te gaan. Ik heb vandaag een man gezien die mij de ogen geopend heeft. Hij is ook een dokter en hij heeft mij verteld over zijn overleden zoon die homo was.”… Jean vertelde haar hoe de man hem ervan had overtuigd dat het een misvatting is dat je homoseksualiteit kan genezen. …”Ik weet nu dat we Joan moeten aanvaarden zoals hij is, maar anderzijds zullen we hem moeten beschermen tegen een samenleving die hem nooit als vrouw zal aanvaarden. Het gaat zowel voor hem als voor ons moeilijk worden liefje!”… Leonore liet tranen van ontroering, maar ze wist dat haar lieve man gelijk had.

Ze bleven nog een hele tijd mijmeren over hoe het nu verder moest totdat Jean met een voorstel op de proppen kwam. …”Er is misschien een manier om alle mogelijke problemen te omzeilen, zowel de afkomst van Joan alsook al wat zijn of haar ontplooiing in de weg kan staan”…
Jean vertelde zijn vrouw hoe hij tijdens één van zijn zakenreizen in Parijs in contact was gekomen met een bekende, maar ook beruchte couturier die te gast was op één van de zakendiners bij zijn schoonvader. Zijn naam was ‘Chican d’Auvois’. Een opvallende figuur in het Parijse modewereldje die de bijnaam ‘Chicanne” had gekregen omdat hij de kleren die hij voor vrouwen had ontworpen ook zelf droeg. Het was een openbaar geheim dat hij met mannen sliep, wat in de bakermat van de verlichting oogluikend en stilzwijgend werd toegestaan.
Het was Jean-Jacques Rousseau, de vrijheidsfilosoof waar iedereen naar opkeek in het woelige Parijs van die dagen, die ‘Chicanne’ had voorgesteld aan Jean. De jonge wol handelaar uit het kleine Mont Saint Duprez was een knappe verschijning en Chican had hem al vlug opgemerkt. Hij moest en zou het fijne weten van deze aantrekkelijke man en hij stapte met kleine wiebelende heupbewegingen op Jean af. Die was met Rousseau verwikkeld in een diepgaand politiek gesprek toen de kleurrijke figuur zich voor een handkus aanbood bij de twee heren. Rousseau ging onverwijld op de uitnodiging in en kuste zijn geringde fijne hand. …”Ah Jean, mijn beste, mag ik je voorstellen, Chican d’auvois , couturier en een niet onbelangrijke afnemer van jouw producten.”… “Zeg maar Chicanne, lieverd!”… Jean was al wat gewend, maar dit had hij nog nooit meegemaakt. Terwijl hij zich wat onhandig bukte voor het handkusje merkte hij op dat Chican een vrijwel doorzichtige kousenbroek droeg onder zijn half openhangende bloemenjas waarin een groot mannelijk lid net niet duidelijk te herkennen was. Rousseau stelde Jean onmiddellijk op zijn gemak. …”Zet deze jongen maar uit je hoofd lieve gluiperd! Monsieur Dupont is de schoonzoon van d’Amarque!”… “Ah mais quel bonheur voor juffrouw d’Amarque en wat een malheur voor deze arme hunkerende kleermaker!”… Chican gedroeg zich na de tussenkomst van Rousseau wat minder opdringerig en loofde de zachtheid van de wol uit de bergen van Mont Saint Duprez.
Jean en de filosoof zetten kort nadien hun gesprek ongestoord verder waarin het thema seksuele geaardheid niet ontweken werd. In één van zijn boeken had Rousseau geschreven dat de mens niettegenstaande het feit dat hij vrij geboren is, hij toch moet vaststellen dat hij geketend door het leven moet gaan. Jean-Jacques zei tegen zijn aandachtige gesprekspartner dat de revolutie maar geslaagd kan genoemd worden als wij ons ook van die ketenen kunnen bevrijden. We kunnen pas gelukkig worden los van alle beperkingen die godsdienst, status, geld en ook geaardheid met zich meebrengen.

Deze woorden kwamen terug bovendrijven toen Jean en zijn vrouwtje jaren later een oplossing probeerden te vinden voor hun delicate probleem.
…”Lieve Leonore, wat zou je er van denken als wij Sylvie en Joan in Parijs naar school lieten gaan? Er zijn daar hele goeie instellingen die door de inspiratie van de verlichting vrij zijn van kleinburgerlijkheid en waar onze kinderen zich kunnen ontwikkelen tot rijke persoonlijkheden.”… Leonore reageerde aanvankelijk sprakeloos, maar kort daarop werd ze triest. …”Ik ga mijn kindjes missen schat. Wat moet ik zonder hen in een leeg huis?”…”Dat geldt ook voor mij!” troostte Jean. …”Maar we roepen de hulp in van je zus Sofie. Zij zal hen met open armen ontvangen in dat grote huis waar zij nu alleen woont met haar dochter. Als het gemis te groot wordt, ga je naar hen wanneer je maar wil en tijdens elke vakantie komen ze terug naar huis.”… Leonore’s hart bloedde maar ze had een blind vertrouwen in haar zus en ze wist dat als er één persoon op de wereld is aan wie ze haar kinderen kon toevertrouwen, dat het wel Sofie was.

Wordt vervolgd

Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=rNsgHMklBW0

EPISODE 14
Ze hadden zich nog niet verwacht aan vragen over de afkomst van hun stiefzoontje, ook al wisten ze dat ze vroeg of laat voor die onaangename taak stonden. Joan had er ook geen flauw benul van dat deze lieve mensen niet zijn natuurlijke ouders waren. Hij zou daarover niet snel vragen stellen omdat geen mens op de hoogte was van de geheime adoptie. Door wat de jongen echter op school te horen kreeg, moest ten allen prijze vermeden worden dat hij via eigen onderzoek de waarheid zou te weten komen. Maar hoe zou hij reageren bij de wetenschap dat er blauw bloed door zijn aderen stroomt afkomstig van een familie die geen fraaie erfenis had nagelaten?

Jean besefte dat het ogenblik gekomen was om een tipje van de sluier te lichten. …”Luister, nadat jullie de mama geholpen hebben met de afwas, ga ik jullie een verhaaltje vertellen over een baby-prinsje dat gered werd van een vreselijke ondergang.”… Sylvie en Joan hadden nog nooit zo flink hun bordje leeg gegeten en in een mum van tijd was de keuken opgeruimd. De kinderen wisten dat hun papa uitzonderlijk goed kon vertellen, maar de laatste tijd gebeurde dat steeds minder door zijn drukke bezigheden voor de Assemblée. Leonore wierp haar man een blik van vertrouwen toe ook al was zij heel erg benieuwd naar de manier waarop hij het hen ging vertellen.
Broer en zus zaten dicht tegen elkaar aan in het midden van de grote zetel voor het haardvuur. Mama omarmde hen beide terwijl Jean zich mentaal voorbereidde met de hulp van zijn dagelijks glaasje brandewijn. …”Papa waar is het boek waaruit je ons gaat vertellen?”… vroeg Sylvie verwonderd. …”Wel lieverds, dit verhaal is echt gebeurd en ik ken het uit mijn hoofd omdat zowel jullie mama als ik erbij waren!”… Joan keek naar zijn lieve stiefmoeder die instemmend knikte. Jean vertelde verder. Eerst ietwat aarzelend en daarna in volle ernst. …”Jullie hebben allebei op school gehoord van koning Bertrand en koningin Marie-Josée die bijna al het geld afnamen van de mensen in dit landje. Iedereen was arm en had nauwelijks iets om te eten terwijl zij in hun paleis in de grootste weelde leefden en hun voorraadkamers vol lagen met het beste voedsel. In die tijd hield jullie papa schapen, maar dat was niet voldoende om te overleven. Daarom ging mama werken op het paleis en zorgde ze voor de zeven zoontjes van de koningin.”… “Maar dan kon mama toch dikwijls lekker eten mee naar huis brengen!”… onderbrak Sylvie alsof het probleem op die manier grotendeels was opgelost. Leonore lachte…”Af en toe kreeg ik wel iets, dat is waar maar het ging meestal slechts om een stuk worst of hooguit een half brood.”… Joan zat met nog een ander probleempje. …”Maar papa, u sprak over zeven kindjes, er waren er toch acht?”… “Het achtste prinsje is geboren enkele dagen nadat Sylvie uit de buik van mama gekomen is.”… Nu was Joan compleet het noorden kwijt. …”Mama, wij zaten toch alle twee samen in uw buikje! Ben ik dan nog even blijven zitten?”… Jean wist dat dit het cruciale ogenblik was om uiterst voorzichtig te werk te gaan. …”Kijk jongen, jij bent in het paleis geboren en jij bent het achtste prinsje waarvan de mama zo hard is gaan houden. Zij heeft voor jou gezorgd zoals zij voor Sylvietje heeft gezorgd, met heel veel liefde die jij van de koningin nooit zou krijgen”… De zware woorden waren er uit, maar Joan begon te wenen. …”Maar dan zijn jullie niet mijn echte vader en moeder, en dan is Sylvietje ook niet mijn zusje!”… Het was voor de kleine jongen alsof al wat hij tot hiertoe kende één grote leugen was en hij voelde zich ook een beetje beschaamd omwille van zijn afkomst. Leonore nam hem op de schoot en droogde zijn tranen. …”Kom eens hier schat. Of jij nu uit mijn buik komt of niet, is van geen belang. Jij bent en zult altijd mijn kindje zijn. Wij hebben je gered van alle schande en je papa en ik hebben er voor gezorgd dat je niet in het midden van de nacht op de vlucht moest slaan met een moeder die je niet zo graag zag zoals ik dat nu doe.”… Het verwarde jongetje raakte enigszins gekalmeerd door deze geruststellende woorden en hij legde zijn hoofdje op de schouder van zijn stiefmoeder.
Sylvie had met groeiende verbazing zitten volgen wat er gebeurde tot ze plots haar mondje voorbij sprak. …”Zeg eens broertje lief, dan ben jij in feite een prinsesje!”… Joan reageerde nauwelijks op die uitspraak maar voor papa Jean was het net te veel van het goede op éénzelfde avond. …”En nu is het bedtijd, maar eerst iets wat jullie nooit mogen vergeten: Niemand buiten jullie mama en ikzelf kennen dit verhaal, het is en blijft ons geheim dat jullie aan niemand mogen doorvertellen! Begrepen Kindjes?”… Leonore ging samen met hen naar boven waar zij niet veel moeite had om haar twee spruitjes in dromenland te krijgen.

Wordt vervolgd

Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:

https://www.youtube.com/watch?v=YOx710drHnw

EPISODE 13
De eerste maanden school kondigden zich blijkbaar probleemloos aan. Joan had er zich bij neergelegd dat het voorlopig enkel een jongenszaak zou zijn. Rekenen ging hem niet zo goed af maar in taal, lezen en tekenen was hij een primus. Ook de geschiedenislessen trokken zijn bijzondere aandacht en zeker wanneer het wangedrag van het vroegere koninklijke regime dik in de verf werd gezet. Maar op de speelplaats waar de meesten met de bal speelden of zich in kleine groepjes met knikkers amuseerden, stond hij dikwijls alleen in een hoekje. Het ruwe taalgebruik en de vele onschuldige vechtpartijtjes onder de jongens, waren niet aan Joan besteed. Hij mijmerde liever weg in gedachten over de acht prinsjes waarover in de les niet meer werd verteld dan dat ze met achten waren en dat het allemaal jongens waren. Met zulke door en doorslechte ouders, had hij met hen een vorm van medelijden gekregen. Hij wilde weten wat er met hen gebeurd was en waar ze nu waren. Hij had die vragen al eens gesteld aan de priester-leraar die hem ontwijkend antwoordde dat ze allemaal met hun moeder naar het buitenland waren gevlucht en dat het een zegen voor de revolutie was om van dit addergebroed verlost te zijn. Eén man moest hem echter alle details over de familie Duprez-Lagasse kunnen vertellen. Het was zijn vader die aan de wieg van de omwenteling had gestaan en die een hoofdrol had gespeeld bij de terdoodveroordeling van koning Bertrand.
Enkele straten verder, in de gebouwen van de Assemblée, ontving papa Jean een delegatie van de slachtoffers en hun families van het oude regime. In de hoge vergadering van volksvertegenwoordigers was besloten om een standbeeld op te richten voor al diegenen die zo hard geleden hadden. De namen van alle geëxecuteerden, vermisten en seksueel misbruikten zouden vereeuwigd worden op een vrijheidsbeeld dat hen nooit zou doen vergeten.
Eén van de genodigden was dokter Louis Lebloque, wiens homofiele zoon één van de slachtoffers was. Jean zag dit als de ideale gelegenheid om na de vergadering met de dokter te spreken over hoe hij zijn zoontje terug op het rechte pad zou kunnen krijgen. Ondanks de verwoede pogingen van zijn vrouw en schoonzus, was Jean er nog altijd van overtuigd dat Joan zich in een fase bevond die door toedoen van één of ander medisch hulpmiddeltje, kon teruggedraaid worden.
Jean had op het thuisfront enige windstilte kunnen bekomen met een compromis waarbij Joan van beperkte vrijheden kon genieten maar tegelijkertijd zijn vader nooit mocht confronteren met zijn afwijkend gedrag. In de praktijk kwam het er op neer dat wanneer papa niet thuis was, er twee jonge meisjes in huis waren en dat Joan al een flinke lengte haren had gekweekt die hij snel weer bijeen bond van zodra mama aan het diner begon.

Het was duidelijk een gebroken man die het bureau van Jean Dupont binnenkwam. …”Dokter Lebloque, komt u verder alstublieft! Ik kan mij voorstellen dat u zonet enkele moeilijke momenten hebt moeten doorstaan.”… De diepe rimpels op zijn voorhoofd getuigden van vele jaren verdriet. …”Monsieur Dupont, mijn vrouw excuseert zich dat zij hier niet aanwezig is, maar weet u, sedert wij onze zoon verloren hebben, komt zij nauwelijks nog buiten. Wat kan ik voor u doen, monsieur le député?”… “Zeg maar Jean, mijn beste! Ik wilde u om raad vragen betreft mijn zesjarig zoontje”…
Met enige schroom deelde Jean zijn vaderlijke bezorgdheid en drukte hij de hoop uit op een spoedige genezing.
De dokter schudde afkeurend zijn hoofd. …”Eerst en vooral is het lang niet zeker dat uw zoon homo is. Zijn seksuele geaardheid zal zich pas beginnen uiten over enkele jaren. Er zijn wel wat patronen die zich ook bij Louis Junior manifesteerden toen hij zes was. Maar als u mij naar een geneesmiddel vraagt, dan bent u aan het verkeerde adres. Er bestaat zelfs geen medicatie tegen wat u als een ziekte beschouwd omdat het simpelweg geen aandoening is!”… Die laatste woorden ondersteunde hij met een opmerkelijke klemtoon. …”En mag ik u slechts één goede raad geven: Hou van uw zoon zoals hij is! Joan leeft, Louis Junior is dood! U kan maar beter zo snel mogelijk met uw zoontje beginnen te communiceren in plaats van hem een vals schuldgevoel aan te praten!”.
Jean voelde zich in de war toen hij de dokter uitliet. Hij twijfelde of dit nu echt de antwoorden waren die hij zocht en of hij al dan niet tijdens het diner aan een nieuwe relatie met zijn stiefzoontje zou beginnen.

De ganse rit naar huis spookten de woorden van de dokter door zijn hoofd: ‘Hou van uw zoon zoals hij is…’ Aan tafel zei de kleine Joan echter iets wat zijn beide ouders met verstomming deed slaan en dat er hen attent op maakte dat er nog andere problemen moesten opgelost worden. …”Papa, hoe zit het eigenlijk met die acht prinsjes? Daar weet u toch alles over? Jean verslikte zich in de soep en Leonore liet haar glas wijn op de grond vallen…

Wordt vervolgd

Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=Rapf3g_XvCc

EPISODE 12
Het was bijna ontroerend om te zien hoe de drie meisjes zich rot amuseerden. Claire en Sylvie waren duidelijk opgetogen met hun nieuwe nichtje en zusje. Dat was vooral te danken aan het feit dat Joan zich interesseerde voor dezelfde onderwerpen als waarvoor de andere meisjes warm liepen. Hij zou echter nog voor een onaangename opdracht geplaatst worden. Leonore had hem op het hart gedrukt zich terug in jongenskleren te hullen voor de thuiskomst van zijn stiefvader. Het was vooral tante Sofie die hem uiteindelijk kon overtuigen door de school ter sprake te brengen. Hij zou ook daar niet als meisje kunnen verschijnen en dan kon hij even zo goed uit respect voor zijn vader maar even op zijn tanden bijten.
Het weerzien van Jean met zijn schoonzus was hartelijk. Er was tussen beiden een diep wederzijdse vriendschap gegroeid. Niet alleen de zekerheid dat hij een goeie partij was voor haar zus, maar ook de manier waarop hij zijn politieke carrière aan het uitbouwen was, had er voor gezorgd dat Jean bij haar in het hoogste laatje was terecht gekomen.
Er was totaal niets meer te merken van de gespannen sfeer waarin hij ’s morgens vertrokken was. Integendeel, na de uitbundige begroeting met Sofie, gaf hij Leonore een dikke pakkerd, waardoor ze helemaal opbeurde. …”Het is altijd weer leuk je terug te zien, mijn beste Sofie! Hoe is het met je vader?”… “Ach weet je, hij heeft het nog altijd moeilijk na het overlijden van maman. Zij was zijn alles!”… Jean had zijn schoonmoeder nooit gekend. Enkele jaren voor hij contact had met de familie d’Amarque, was zij gestorven na een lange aanslepende ziekte. Het wegvallen van zijn vrouw had hem zwaar getekend, maar de toewijding aan zijn confectiezaak had hem al die tijd rechtgehouden.
…”Het is spijtig dat ik hem niet vaak meer zie sinds ik met politiek bezig ben.”… “Wees maar gerust, mijn vader volgt je van nabij, hij weet precies wat je hier allemaal uitspookt! De vele handelsreizigers die hij dagelijks ziet, komen met tal van lovende verhalen over de verwezenlijkingen van de Assemblée van dit kleine landje. Ik zie telkens aan zijn reactie hoe fier hij wel is op zijn schoonzoon!”…
De nichtjes Sylvie en Claire kwamen intussen de keuken binnengelopen . Sylvie ging prompt op de schoot van haar papa zitten en Claire deed hetzelfde bij haar moeder. …”En waar is je broertje?” vroeg Jean. Uit angst dat Sylvie zich zou verspreken, antwoordde Leonore vlug in haar plaats. …”Die is even een proper hemdje gaan aantrekken. Dat hing vol aardbei na de crêpes aux fraises van tante Sofie.”… Leonore verstuurde ongemerkt een knipoogje in de richting van haar zus. Even later kwam Joan erbij. Die wist helemaal nog niet dat zijn vader op de hoogte was gebracht van zijn ambities om een meisje te zijn. Claire gniffelde toen ze haar neefje in een totaal andere outfit zag binnenkomen. Sofie gaf haar dochter onmiddellijk een venijnig tikje om duidelijk te maken dat wat er zich die namiddag had afgespeeld, tot de taboesfeer behoorde zolang nonkel Jean in de buurt was. …”Ontgaat er mij iets?”… vroeg Jean …”Joan, laat je niet doen hoor door die twee meisjes!”… Joan deed of hij die opmerking niet gehoord had en hij ging stilletjes naast zijn stiefpapa zitten. De rest van de avond werd er aan tafel nog gezellig gekeuveld zonder één enkel incident.

Leonore was de kinderen te slapen gaan leggen terwijl Sofie en haar schoonbroer nog een brandewijntje deelden in de woonkamer. …”Het zijn schatjes!”… zei Sofie in een poging om het debat aan de gang te brengen. Jean antwoordde niet onmiddellijk maar hij bleef opvallend rustig in tegenstelling tot de spanningen die er de vorige nacht en ochtend geweest waren. …”Jean, je bent één van mijn beste vrienden, je hoeft voor mij niets te verzwijgen!”… Hij keek haar vragend aan. …”Wat heeft mijn vrouw je verteld?”… “Ik weet het van Joan!” zei Sofie terwijl ze de glazen nog eens bijvulde. …”Sofie, onze zoon is ziek en ik ben beschaamd!” …”Daar zit je fout broer, Joan is niet ziek! Ik heb vandaag een dolgelukkig kind gezien dat eindelijk rust vond bij onze twee meisjes.” … De kalme man van even daarvoor stond nu op het punt zijn zelfbeheersing te verliezen. …”Bedoel je dat…mijn zoon… hier de ganse dag als … meisje heeft rondgehuppeld?!”… “Ja Jean en hij voelde zich als een echt prinsesje… ik vond hem zelfs ontroerend schattig!” … “Een jongen is niet schattig, een jongen is flink en speelt soldaatje om de meisjes te beschermen!”… Sofie keek hem diep in de ogen. …”Hoor jezelf nu eens bezig! Ben jij een zoon van de verlichting? Ben jij diezelfde man die zich dagelijks inzet voor het sociale welzijn van zijn medeburgers?”… Hij voelde dat ze ergens een gevoelig punt had geraakt en hij kalmeerde enigszins toen Leonore er terug bij kwam. …”Liefste, ik weet dat dit je pijn doet, maar het geluk van onze kinderen gaat toch voor alles.”
Toen kwam de politieker in hem naar boven. …”Laat ons dit realistisch aanpakken. Wij kunnen van Joan geen meisje maken, hij heeft nu eenmaal een piemeltje en daar kunnen we niets aan veranderen. Anderzijds kreeg ik vandaag een oud document onder ogen over de zoon van dokter Lebloque die vlak voor de revolutie is gestorven aan de gevolgen van een castratie waardoor hij is doodgebloed. Hij was destijds veroordeeld wegens sodomie. Ik heb met die vader een afspraak gemaakt omdat ik wil leren begrijpen wat het is om een homoseksuele zoon te hebben.”…
Leonore was zodanig opgelucht toen ze deze hoopgevende woorden hoorde. Ze vloog haar man in de armen en kuste hem zo hevig dat Sofie onopgemerkt maar voorlopig gerustgesteld, de kamer verliet.

Wordt vervolgd