Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/
EPISODE 7
Het was al schemerdonker toen de koningin en Louis Michel de oprijlaan naar het kasteel bereikten. De poort stond wagenwijd open en er waren nergens nog wachters te bespeuren. Ook het huispersoneel dat in andere omstandigheden klaar stond om aan de kleinste verzuchting van de familie Duprez te voldoen, was verdwenen. Moeder en zoon haastten zich naar de troonzaal waar de zes jonge prinsen ontredderd op de trappen zaten voor een lege troon.
…”Moeder, wat gebeurt er allemaal?”… vroeg de oudste. Ze schaarden zich allemaal rond de wijde rok van hun moeder en staarden haar aan met open mond wachtend op een paar geruststellende antwoorden. …”Het komt wel in orde jongens, maar nu wil ik weten waar jullie vader is!”… Leonore, de gouvernante die de kleine Jean in de armen droeg, benaderde haar omzichtig. …”Uw man de koning is in de kapel majesteit. Hij heeft mij gevraagd de hoogstnodige bagage voor de kinderen klaar te zetten bij de koets die achter in de tuin op u allen staat te wachten”…”Wel Leonore, waarop wacht je nog? Ga nu onmiddellijk met iedereen naar het tuinpad, ik kom jullie zo dadelijk vervoegen!”… Leonore boog het hoofd…”Ik heb hier een dochtertje en een man. Het spijt mij majesteit, ik kan niet met jullie meegaan…” …”Hoe moet het dan met de kleine Jean? Je geeft hem borstvoeding!”… De koningin streelde het hoofd van de gouvernante. …”Ik begrijp het, in dat geval is er maar één uitweg: ik vertrouw Jeanke aan u toe. Hij is bij u alvast in goede handen. Ga nu naar huis met de kleine prins, daar ben je veilig.”… Marie-Josée liet een traan en gaf haar niets vermoedende jongste spruit een kusje op het hoofd terwijl zij haar oudste zoon teken deed om snel te verdwijnen met zijn broertjes.
Zij vond haar man knielend voor het altaar. …”Je bent er eindelijk…het is afgelopen met ons schat! Ik wil dat je met de kinderen naar Spanje gaat, de familie van mijn moeder zaliger zal jullie opvangen. De gouvernante heeft haar instructies…” Marie-Josée onderbrak hem. …”Ik weet het lieverd, maar jij gaat met ons mee!”… “Geen sprake van! Ik ben oud, jullie hebben nog een heel leven voor de boeg en bovendien wil ik niet de lafaard zijn die schaamteloos op de vlucht slaat. Vlug, ga nu, ze kunnen hier elk ogenblik komen binnenstormen…” Toen ze elkaar omhelsden, beseften zij beiden maar al te goed dat dit de laatste keer zou zijn. Zonder nog een laatste vaarwel aan zijn kroost, bleef de koning alleen achter.
Het was maar een kwestie van korte duur vooraleer de meute onder de leiding van Jean Dupont met luid gejoel de troonzaal binnenkwam. De koning zat zonder één spier te verroeren op de troon zijn lot af te wachten. Dupont hield halt op enkele meters afstand en stak zijn zwaard in de hoogte om de op wraak beluste menigte tot kalmte te bewegen. …”Louis Albert Duprez-Lagasse, het volk van Mont Saint Duprez heeft mij bij mondeling decreet gemachtigd om u te arresteren wegens hoogverraad. U zal vanavond nog berecht worden door een volksjury die een gepast vonnis zal uitspreken. Twee gewapende burgers namen de koning in hechtenis en bonden hem vast op een lege hooiwagen die begeleid door tientallen fakkels in de richting van het stadscentrum reed.
Zonder zich te verzetten werd Louis-Albert in één van de cellen van de pastorie gestoken terwijl Dupont zich in het bureau van de onthoofde kardinaal Verfaille toelegde op de samenstelling van de volksjury. Hij liet zich daarvoor omringen door enkele vooraanstaande handelaars, wijnboeren en herbergiers. Er werd beslist om bij zonsopgang de bevolking op het plein bijeen te roepen en hen te laten oordelen over leven of dood van koning Duprez.
De eerste zonnestralen priemden door de wolken toen onder luid klokkengelui het plein voor de kathedraal vol stroomde met mensen die het einde van de monarchie wilden meemaken. Op het houten schavot stond naast de guillotine een lange tafel opgesteld waaraan werd plaatsgenomen door 9 leden van de inderhaast samengestelde volksjury met Jean Dupont in het midden. Het tromgeroffel van één der overgelopen gardeleden, kondigde het begin van de rechtszaak aan. Dupont nam het woord. …”Burgers van Saint Duprez, formuleer uw aanklachten!”… Zonder verwijl klonken vanuit verschillende brullende hoofden de aantijgingen: …”Mijn dochter en mijn vrouw werden meerdere malen verkracht!… Mijn zoon is zijn mannelijkheid kwijt!… Mijn vrouw is al meer dan een jaar spoorloos…” De beschuldigingen bleven komen tot Dupont om stilte vroeg. …”Het is duidelijk dat deze verfoeilijke man met recht en rede is aangehouden, mag ik jullie nu vragen om de strafmaat te bepalen?”…”MORT A LA GUILLOTINE!” weergalmde het tot aan de verste bergtoppen die het stadsplein omringden. De negenkoppige jury hield een kort overleg en de voorzitter richtte zich tot de veroordeelde die gelaten de gebeurtenissen onderging. …”Dit vonnis wordt met onmiddellijke ingang uitgevoerd!”…
Na de executie werd een groot volksfeest gehouden dat tot laat in de avond duurde.
Wordt vervolgd
https://www.youtube.com/
EPISODE 7
Het was al schemerdonker toen de koningin en Louis Michel de oprijlaan naar het kasteel bereikten. De poort stond wagenwijd open en er waren nergens nog wachters te bespeuren. Ook het huispersoneel dat in andere omstandigheden klaar stond om aan de kleinste verzuchting van de familie Duprez te voldoen, was verdwenen. Moeder en zoon haastten zich naar de troonzaal waar de zes jonge prinsen ontredderd op de trappen zaten voor een lege troon.
…”Moeder, wat gebeurt er allemaal?”… vroeg de oudste. Ze schaarden zich allemaal rond de wijde rok van hun moeder en staarden haar aan met open mond wachtend op een paar geruststellende antwoorden. …”Het komt wel in orde jongens, maar nu wil ik weten waar jullie vader is!”… Leonore, de gouvernante die de kleine Jean in de armen droeg, benaderde haar omzichtig. …”Uw man de koning is in de kapel majesteit. Hij heeft mij gevraagd de hoogstnodige bagage voor de kinderen klaar te zetten bij de koets die achter in de tuin op u allen staat te wachten”…”Wel Leonore, waarop wacht je nog? Ga nu onmiddellijk met iedereen naar het tuinpad, ik kom jullie zo dadelijk vervoegen!”… Leonore boog het hoofd…”Ik heb hier een dochtertje en een man. Het spijt mij majesteit, ik kan niet met jullie meegaan…” …”Hoe moet het dan met de kleine Jean? Je geeft hem borstvoeding!”… De koningin streelde het hoofd van de gouvernante. …”Ik begrijp het, in dat geval is er maar één uitweg: ik vertrouw Jeanke aan u toe. Hij is bij u alvast in goede handen. Ga nu naar huis met de kleine prins, daar ben je veilig.”… Marie-Josée liet een traan en gaf haar niets vermoedende jongste spruit een kusje op het hoofd terwijl zij haar oudste zoon teken deed om snel te verdwijnen met zijn broertjes.
Zij vond haar man knielend voor het altaar. …”Je bent er eindelijk…het is afgelopen met ons schat! Ik wil dat je met de kinderen naar Spanje gaat, de familie van mijn moeder zaliger zal jullie opvangen. De gouvernante heeft haar instructies…” Marie-Josée onderbrak hem. …”Ik weet het lieverd, maar jij gaat met ons mee!”… “Geen sprake van! Ik ben oud, jullie hebben nog een heel leven voor de boeg en bovendien wil ik niet de lafaard zijn die schaamteloos op de vlucht slaat. Vlug, ga nu, ze kunnen hier elk ogenblik komen binnenstormen…” Toen ze elkaar omhelsden, beseften zij beiden maar al te goed dat dit de laatste keer zou zijn. Zonder nog een laatste vaarwel aan zijn kroost, bleef de koning alleen achter.
Het was maar een kwestie van korte duur vooraleer de meute onder de leiding van Jean Dupont met luid gejoel de troonzaal binnenkwam. De koning zat zonder één spier te verroeren op de troon zijn lot af te wachten. Dupont hield halt op enkele meters afstand en stak zijn zwaard in de hoogte om de op wraak beluste menigte tot kalmte te bewegen. …”Louis Albert Duprez-Lagasse, het volk van Mont Saint Duprez heeft mij bij mondeling decreet gemachtigd om u te arresteren wegens hoogverraad. U zal vanavond nog berecht worden door een volksjury die een gepast vonnis zal uitspreken. Twee gewapende burgers namen de koning in hechtenis en bonden hem vast op een lege hooiwagen die begeleid door tientallen fakkels in de richting van het stadscentrum reed.
Zonder zich te verzetten werd Louis-Albert in één van de cellen van de pastorie gestoken terwijl Dupont zich in het bureau van de onthoofde kardinaal Verfaille toelegde op de samenstelling van de volksjury. Hij liet zich daarvoor omringen door enkele vooraanstaande handelaars, wijnboeren en herbergiers. Er werd beslist om bij zonsopgang de bevolking op het plein bijeen te roepen en hen te laten oordelen over leven of dood van koning Duprez.
De eerste zonnestralen priemden door de wolken toen onder luid klokkengelui het plein voor de kathedraal vol stroomde met mensen die het einde van de monarchie wilden meemaken. Op het houten schavot stond naast de guillotine een lange tafel opgesteld waaraan werd plaatsgenomen door 9 leden van de inderhaast samengestelde volksjury met Jean Dupont in het midden. Het tromgeroffel van één der overgelopen gardeleden, kondigde het begin van de rechtszaak aan. Dupont nam het woord. …”Burgers van Saint Duprez, formuleer uw aanklachten!”… Zonder verwijl klonken vanuit verschillende brullende hoofden de aantijgingen: …”Mijn dochter en mijn vrouw werden meerdere malen verkracht!… Mijn zoon is zijn mannelijkheid kwijt!… Mijn vrouw is al meer dan een jaar spoorloos…” De beschuldigingen bleven komen tot Dupont om stilte vroeg. …”Het is duidelijk dat deze verfoeilijke man met recht en rede is aangehouden, mag ik jullie nu vragen om de strafmaat te bepalen?”…”MORT A LA GUILLOTINE!” weergalmde het tot aan de verste bergtoppen die het stadsplein omringden. De negenkoppige jury hield een kort overleg en de voorzitter richtte zich tot de veroordeelde die gelaten de gebeurtenissen onderging. …”Dit vonnis wordt met onmiddellijke ingang uitgevoerd!”…
Na de executie werd een groot volksfeest gehouden dat tot laat in de avond duurde.
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten