EPISODE 2
klik deze muzieklink aan om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/
Het was de eerste maal maar niet de laatste gelegenheid waarbij de dubieuze sekse van Jean Duprez-Lagasse voor opschudding zou zorgen in het kleine koninkrijk.
Na de plechtigheid werd in de aanpalende pastorie een receptie met uitgebreid diner gehouden voor een streng geselecteerd gezelschap. Vooral de buitenlandse gasten werden niet ontzien. Aan tafel werden de huwbare prinsesjes strategisch dicht bij de zeven prinsen geplaatst met het oog op een toekomstige internationale expansie van het geslacht Duprez. De jongsten onder hen waren eerder toe aan spelen, maar de twee oudsten van 15 en 17 hadden duidelijk de instructies van bovenaf begrepen. Er deed zich echter een delicate situatie voor. Terwijl de 17-jarige zijn tegenspeelster imponeerde met stoere verhalen over de jacht, had de andere zijn oog laten vallen op een wat oudere Engelse jonkheer. Plots waren deze twee nergens meer te bespeuren. De kardinaal die maar al te goed op de hoogte was van het afwijkend seksueel gedrag van de jonge prins, kreeg argwaan en ging discreet op zoek naar de twee. Hij wist zondermeer onmiddellijk waar te zoeken en haastte zich naar één van de vele privé vertrekken die de pastorie rijk was. De jongen had hem daar ooit eens betrapt op handtastelijkheden bij zijn moeder, de koningin. Het incident werd destijds toegedekt door de biseksuele Verfaille die de prins koest kon houden door hem af en toe oraal te bevredigen. Hij besefte dat het gevaar op chantage vanwege de jonge puber tot de mogelijkheden behoorde. Hij moest daarom zo omzichtig mogelijk te werk gaan. Verfaille kwam de kamer binnen en betrapte de twee met de calson tot op de knieën. De Engelse jonkheer trok in hevige paniek zijn broek terug op terwijl de prins in volle ornaat en met enige fierheid zijn rechtopstaande geslacht toonde aan de kardinaal. …”Louis-Michel, lieverd, dit is niet het moment!”… hijgde hij buiten adem. …”Monseigneur, laat mij deze knapperd nog even afwerken en wij komen zo snel mogelijk terug onder de mensen”… De anders zo kordate kardinaal bekeek met gretige ogen de mooie Engelsman die de schrik van zijn bestaan beleefde. Hij dacht even na en zei toen …”Goed, ik geef jullie 10 minuten en dan wil ik jullie zo onopvallend mogelijk terug aan tafel zien verschijnen!”…
Om de schijn hoog te houden was Louis-Michel al verschillende malen op het matje geroepen bij Verfaille die hem probeerde af te helpen van zijn verwijfde lichaamsbewegingen. Hij was daar min of meer in geslaagd, maar de homoseksuele honger van Louis-Michel was niet meer te stuiten.
De koning en de koningin deden alsof hun hypocriete neus bloedde toen de twee jongens terug aan de eretafel kwamen zitten. Marie-Josée was een mooie, elegante vorstin. Alhoewel een pak jonger dan haar man, was het haar niet aan te zien dat ze reeds acht prinsjes had gebaard. Haar innemende verschijning had reeds het hart van vele mannen binnen en buiten Mont Saint Duprez op hol gebracht waardoor ze lang niet zeker was of de koning wel de biologische vader was van elk van haar acht spruitjes.
Tussen haar tweede en derde bevalling zat een tijdspanne van iets meer dan twee jaar. Ze was in die dagen haar beklag gaan doen bij de viriele en aantrekkelijke kardinaal over de steeds toenemende erectiestoornissen van haar man. Verfaille luisterde maar al te graag naar de jonge wulpse vrouw en zag zijn kansen schoon om aan de behoeften van zijn meesteres te voldoen. De naïeve koning onderhield zich ondertussen strikt met staatszaken en leefde in de gelukkige overtuiging dat hij een bijzonder vruchtbare eega had gehuwd.
Het doopfeest kende verder zijn ogenschijnlijk zorgeloze beloop met rijkelijk klaargemaakte gerechten en exclusieve wijnen waarvan de gewone burgers nog niet eens konden dromen. Eén van de gouvernantes had zich intussen ontfermd over de jongste telg van de familie. Zij werd door de koningin uitgekozen omdat ze zelf nog een zuigeling had en aldus borstvoeding kon geven aan de kleine Jean. De moeder zelf wilde zo vlug mogelijk van de vervelende melkproductie afraken. Het was belangrijker dat haar boezem mooi gevormd zou blijven om zichzelf en haar minnaars te kunnen blijven behagen.
Een lichtjes aangeschoten Marie-Josée stapte op de kardinaal toe en ze maakte een onopvallend gebaar dat ze hem wilde spreken. Ze troffen elkaar in dezelfde kamer waar kort voordien haar zoon intiem geweest was met de jongeman uit Engeland. Zij legde zich in een provocerende houding op het bed en deed alsof ze hoofdpijn had. Even later kwam Verfaille binnen die uit instinct de deur achter zich op slot deed.
…”Monseigneur, ik word ziek van de gedachte aan Louis-Michel die op alles springt wat een piemel heeft! Waaraan in Gods naam heb ik het toch verdiend om een homofiele zoon op deze wereld gezet te hebben? De Lieve Heer Gods zal het mij nooit vergeven en mijn ziel naar de hel verbannen!”…
De kardinaal maakte een kruisteken en stelde haar gerust: …”Majesteit, ik sta als gezant van de heilige kerk garant voor uw zielenrust en wat Louis-Michel betreft… die heb ik helemaal onder controle en ik beloof u dat ik hem het rechte pad zal wijzen en dat hij u zal verblijden met de zegen van vele kleinkinderen “… De koningin nam hem bij zijn kanten rolkraag. …”Ach monseigneur, wat zou ik zonder u beginnen? …Alsjeblieft het is meer dan negen maanden geleden dat ik u nog in mijn schoot voelde. Vervul mij met uw gezegende liefde en voldoe aan mijn onschuldige begeerte!”… Als door de hand van God geslagen besefte Verfaille plots dat hij vandaag mogelijk zijn eigen zoon had gedoopt….”Mevrouw, is het mogelijk dat de kleine Jean de vrucht is van onze laatste intimiteiten?”…
Marie-Josée hield het gouden kruisbeeld dat rond zijn nek hing in haar handpalm en kuste het. …”Monseigneur, het is het vruchtbare zaad van de Heer dat in mijn schoot mocht kiemen en dat door u als Zijn gezant aan mij werd geschonken. Gods liefde heeft mij onverzadigbaar gemaakt en ik verzoek u dan ook uw nobele taak verder te zetten”… Zij legde haar kroontje op het nachttafeltje naast de mijter van de kardinaal.
Wordt vervolgd
klik deze muzieklink aan om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/
Het was de eerste maal maar niet de laatste gelegenheid waarbij de dubieuze sekse van Jean Duprez-Lagasse voor opschudding zou zorgen in het kleine koninkrijk.
Na de plechtigheid werd in de aanpalende pastorie een receptie met uitgebreid diner gehouden voor een streng geselecteerd gezelschap. Vooral de buitenlandse gasten werden niet ontzien. Aan tafel werden de huwbare prinsesjes strategisch dicht bij de zeven prinsen geplaatst met het oog op een toekomstige internationale expansie van het geslacht Duprez. De jongsten onder hen waren eerder toe aan spelen, maar de twee oudsten van 15 en 17 hadden duidelijk de instructies van bovenaf begrepen. Er deed zich echter een delicate situatie voor. Terwijl de 17-jarige zijn tegenspeelster imponeerde met stoere verhalen over de jacht, had de andere zijn oog laten vallen op een wat oudere Engelse jonkheer. Plots waren deze twee nergens meer te bespeuren. De kardinaal die maar al te goed op de hoogte was van het afwijkend seksueel gedrag van de jonge prins, kreeg argwaan en ging discreet op zoek naar de twee. Hij wist zondermeer onmiddellijk waar te zoeken en haastte zich naar één van de vele privé vertrekken die de pastorie rijk was. De jongen had hem daar ooit eens betrapt op handtastelijkheden bij zijn moeder, de koningin. Het incident werd destijds toegedekt door de biseksuele Verfaille die de prins koest kon houden door hem af en toe oraal te bevredigen. Hij besefte dat het gevaar op chantage vanwege de jonge puber tot de mogelijkheden behoorde. Hij moest daarom zo omzichtig mogelijk te werk gaan. Verfaille kwam de kamer binnen en betrapte de twee met de calson tot op de knieën. De Engelse jonkheer trok in hevige paniek zijn broek terug op terwijl de prins in volle ornaat en met enige fierheid zijn rechtopstaande geslacht toonde aan de kardinaal. …”Louis-Michel, lieverd, dit is niet het moment!”… hijgde hij buiten adem. …”Monseigneur, laat mij deze knapperd nog even afwerken en wij komen zo snel mogelijk terug onder de mensen”… De anders zo kordate kardinaal bekeek met gretige ogen de mooie Engelsman die de schrik van zijn bestaan beleefde. Hij dacht even na en zei toen …”Goed, ik geef jullie 10 minuten en dan wil ik jullie zo onopvallend mogelijk terug aan tafel zien verschijnen!”…
Om de schijn hoog te houden was Louis-Michel al verschillende malen op het matje geroepen bij Verfaille die hem probeerde af te helpen van zijn verwijfde lichaamsbewegingen. Hij was daar min of meer in geslaagd, maar de homoseksuele honger van Louis-Michel was niet meer te stuiten.
De koning en de koningin deden alsof hun hypocriete neus bloedde toen de twee jongens terug aan de eretafel kwamen zitten. Marie-Josée was een mooie, elegante vorstin. Alhoewel een pak jonger dan haar man, was het haar niet aan te zien dat ze reeds acht prinsjes had gebaard. Haar innemende verschijning had reeds het hart van vele mannen binnen en buiten Mont Saint Duprez op hol gebracht waardoor ze lang niet zeker was of de koning wel de biologische vader was van elk van haar acht spruitjes.
Tussen haar tweede en derde bevalling zat een tijdspanne van iets meer dan twee jaar. Ze was in die dagen haar beklag gaan doen bij de viriele en aantrekkelijke kardinaal over de steeds toenemende erectiestoornissen van haar man. Verfaille luisterde maar al te graag naar de jonge wulpse vrouw en zag zijn kansen schoon om aan de behoeften van zijn meesteres te voldoen. De naïeve koning onderhield zich ondertussen strikt met staatszaken en leefde in de gelukkige overtuiging dat hij een bijzonder vruchtbare eega had gehuwd.
Het doopfeest kende verder zijn ogenschijnlijk zorgeloze beloop met rijkelijk klaargemaakte gerechten en exclusieve wijnen waarvan de gewone burgers nog niet eens konden dromen. Eén van de gouvernantes had zich intussen ontfermd over de jongste telg van de familie. Zij werd door de koningin uitgekozen omdat ze zelf nog een zuigeling had en aldus borstvoeding kon geven aan de kleine Jean. De moeder zelf wilde zo vlug mogelijk van de vervelende melkproductie afraken. Het was belangrijker dat haar boezem mooi gevormd zou blijven om zichzelf en haar minnaars te kunnen blijven behagen.
Een lichtjes aangeschoten Marie-Josée stapte op de kardinaal toe en ze maakte een onopvallend gebaar dat ze hem wilde spreken. Ze troffen elkaar in dezelfde kamer waar kort voordien haar zoon intiem geweest was met de jongeman uit Engeland. Zij legde zich in een provocerende houding op het bed en deed alsof ze hoofdpijn had. Even later kwam Verfaille binnen die uit instinct de deur achter zich op slot deed.
…”Monseigneur, ik word ziek van de gedachte aan Louis-Michel die op alles springt wat een piemel heeft! Waaraan in Gods naam heb ik het toch verdiend om een homofiele zoon op deze wereld gezet te hebben? De Lieve Heer Gods zal het mij nooit vergeven en mijn ziel naar de hel verbannen!”…
De kardinaal maakte een kruisteken en stelde haar gerust: …”Majesteit, ik sta als gezant van de heilige kerk garant voor uw zielenrust en wat Louis-Michel betreft… die heb ik helemaal onder controle en ik beloof u dat ik hem het rechte pad zal wijzen en dat hij u zal verblijden met de zegen van vele kleinkinderen “… De koningin nam hem bij zijn kanten rolkraag. …”Ach monseigneur, wat zou ik zonder u beginnen? …Alsjeblieft het is meer dan negen maanden geleden dat ik u nog in mijn schoot voelde. Vervul mij met uw gezegende liefde en voldoe aan mijn onschuldige begeerte!”… Als door de hand van God geslagen besefte Verfaille plots dat hij vandaag mogelijk zijn eigen zoon had gedoopt….”Mevrouw, is het mogelijk dat de kleine Jean de vrucht is van onze laatste intimiteiten?”…
Marie-Josée hield het gouden kruisbeeld dat rond zijn nek hing in haar handpalm en kuste het. …”Monseigneur, het is het vruchtbare zaad van de Heer dat in mijn schoot mocht kiemen en dat door u als Zijn gezant aan mij werd geschonken. Gods liefde heeft mij onverzadigbaar gemaakt en ik verzoek u dan ook uw nobele taak verder te zetten”… Zij legde haar kroontje op het nachttafeltje naast de mijter van de kardinaal.
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten