Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=tV5U8kVYS88

EPISODE 15
…”Dat heb je schitterend gedaan lieverd! Ik ben zo ontzettend blij dat jij de vader bent van deze twee schatjes!”… Jean was er echter nog lang niet zo gerust op als zijn vrouw. …”Wij kunnen nu alleen nog maar hopen dat dit geen trauma’s veroorzaakt bij dat ventje en dat hij mij als zijn papa blijft beschouwen.”… Leonore streelde zijn lippen en kuste hem lang en innig. …”Mijn God, wat had ik je graag meer kindjes gegeven!”… Ze wilde zich helemaal geven en stak zijn hand in haar boezem, maar ze merkte een zekere terughoudendheid. …”Kan ik je door mijn onvruchtbaarheid niet meer bekoren schat?”… “Oh zeker wel liefje, dat is het niet…maar ik moet je nog iets vertellen. Je hoeft met Joan niet naar dokter Legrand te gaan. Ik heb vandaag een man gezien die mij de ogen geopend heeft. Hij is ook een dokter en hij heeft mij verteld over zijn overleden zoon die homo was.”… Jean vertelde haar hoe de man hem ervan had overtuigd dat het een misvatting is dat je homoseksualiteit kan genezen. …”Ik weet nu dat we Joan moeten aanvaarden zoals hij is, maar anderzijds zullen we hem moeten beschermen tegen een samenleving die hem nooit als vrouw zal aanvaarden. Het gaat zowel voor hem als voor ons moeilijk worden liefje!”… Leonore liet tranen van ontroering, maar ze wist dat haar lieve man gelijk had.

Ze bleven nog een hele tijd mijmeren over hoe het nu verder moest totdat Jean met een voorstel op de proppen kwam. …”Er is misschien een manier om alle mogelijke problemen te omzeilen, zowel de afkomst van Joan alsook al wat zijn of haar ontplooiing in de weg kan staan”…
Jean vertelde zijn vrouw hoe hij tijdens één van zijn zakenreizen in Parijs in contact was gekomen met een bekende, maar ook beruchte couturier die te gast was op één van de zakendiners bij zijn schoonvader. Zijn naam was ‘Chican d’Auvois’. Een opvallende figuur in het Parijse modewereldje die de bijnaam ‘Chicanne” had gekregen omdat hij de kleren die hij voor vrouwen had ontworpen ook zelf droeg. Het was een openbaar geheim dat hij met mannen sliep, wat in de bakermat van de verlichting oogluikend en stilzwijgend werd toegestaan.
Het was Jean-Jacques Rousseau, de vrijheidsfilosoof waar iedereen naar opkeek in het woelige Parijs van die dagen, die ‘Chicanne’ had voorgesteld aan Jean. De jonge wol handelaar uit het kleine Mont Saint Duprez was een knappe verschijning en Chican had hem al vlug opgemerkt. Hij moest en zou het fijne weten van deze aantrekkelijke man en hij stapte met kleine wiebelende heupbewegingen op Jean af. Die was met Rousseau verwikkeld in een diepgaand politiek gesprek toen de kleurrijke figuur zich voor een handkus aanbood bij de twee heren. Rousseau ging onverwijld op de uitnodiging in en kuste zijn geringde fijne hand. …”Ah Jean, mijn beste, mag ik je voorstellen, Chican d’auvois , couturier en een niet onbelangrijke afnemer van jouw producten.”… “Zeg maar Chicanne, lieverd!”… Jean was al wat gewend, maar dit had hij nog nooit meegemaakt. Terwijl hij zich wat onhandig bukte voor het handkusje merkte hij op dat Chican een vrijwel doorzichtige kousenbroek droeg onder zijn half openhangende bloemenjas waarin een groot mannelijk lid net niet duidelijk te herkennen was. Rousseau stelde Jean onmiddellijk op zijn gemak. …”Zet deze jongen maar uit je hoofd lieve gluiperd! Monsieur Dupont is de schoonzoon van d’Amarque!”… “Ah mais quel bonheur voor juffrouw d’Amarque en wat een malheur voor deze arme hunkerende kleermaker!”… Chican gedroeg zich na de tussenkomst van Rousseau wat minder opdringerig en loofde de zachtheid van de wol uit de bergen van Mont Saint Duprez.
Jean en de filosoof zetten kort nadien hun gesprek ongestoord verder waarin het thema seksuele geaardheid niet ontweken werd. In één van zijn boeken had Rousseau geschreven dat de mens niettegenstaande het feit dat hij vrij geboren is, hij toch moet vaststellen dat hij geketend door het leven moet gaan. Jean-Jacques zei tegen zijn aandachtige gesprekspartner dat de revolutie maar geslaagd kan genoemd worden als wij ons ook van die ketenen kunnen bevrijden. We kunnen pas gelukkig worden los van alle beperkingen die godsdienst, status, geld en ook geaardheid met zich meebrengen.

Deze woorden kwamen terug bovendrijven toen Jean en zijn vrouwtje jaren later een oplossing probeerden te vinden voor hun delicate probleem.
…”Lieve Leonore, wat zou je er van denken als wij Sylvie en Joan in Parijs naar school lieten gaan? Er zijn daar hele goeie instellingen die door de inspiratie van de verlichting vrij zijn van kleinburgerlijkheid en waar onze kinderen zich kunnen ontwikkelen tot rijke persoonlijkheden.”… Leonore reageerde aanvankelijk sprakeloos, maar kort daarop werd ze triest. …”Ik ga mijn kindjes missen schat. Wat moet ik zonder hen in een leeg huis?”…”Dat geldt ook voor mij!” troostte Jean. …”Maar we roepen de hulp in van je zus Sofie. Zij zal hen met open armen ontvangen in dat grote huis waar zij nu alleen woont met haar dochter. Als het gemis te groot wordt, ga je naar hen wanneer je maar wil en tijdens elke vakantie komen ze terug naar huis.”… Leonore’s hart bloedde maar ze had een blind vertrouwen in haar zus en ze wist dat als er één persoon op de wereld is aan wie ze haar kinderen kon toevertrouwen, dat het wel Sofie was.

Wordt vervolgd