Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=Rapf3g_XvCc

EPISODE 12
Het was bijna ontroerend om te zien hoe de drie meisjes zich rot amuseerden. Claire en Sylvie waren duidelijk opgetogen met hun nieuwe nichtje en zusje. Dat was vooral te danken aan het feit dat Joan zich interesseerde voor dezelfde onderwerpen als waarvoor de andere meisjes warm liepen. Hij zou echter nog voor een onaangename opdracht geplaatst worden. Leonore had hem op het hart gedrukt zich terug in jongenskleren te hullen voor de thuiskomst van zijn stiefvader. Het was vooral tante Sofie die hem uiteindelijk kon overtuigen door de school ter sprake te brengen. Hij zou ook daar niet als meisje kunnen verschijnen en dan kon hij even zo goed uit respect voor zijn vader maar even op zijn tanden bijten.
Het weerzien van Jean met zijn schoonzus was hartelijk. Er was tussen beiden een diep wederzijdse vriendschap gegroeid. Niet alleen de zekerheid dat hij een goeie partij was voor haar zus, maar ook de manier waarop hij zijn politieke carrière aan het uitbouwen was, had er voor gezorgd dat Jean bij haar in het hoogste laatje was terecht gekomen.
Er was totaal niets meer te merken van de gespannen sfeer waarin hij ’s morgens vertrokken was. Integendeel, na de uitbundige begroeting met Sofie, gaf hij Leonore een dikke pakkerd, waardoor ze helemaal opbeurde. …”Het is altijd weer leuk je terug te zien, mijn beste Sofie! Hoe is het met je vader?”… “Ach weet je, hij heeft het nog altijd moeilijk na het overlijden van maman. Zij was zijn alles!”… Jean had zijn schoonmoeder nooit gekend. Enkele jaren voor hij contact had met de familie d’Amarque, was zij gestorven na een lange aanslepende ziekte. Het wegvallen van zijn vrouw had hem zwaar getekend, maar de toewijding aan zijn confectiezaak had hem al die tijd rechtgehouden.
…”Het is spijtig dat ik hem niet vaak meer zie sinds ik met politiek bezig ben.”… “Wees maar gerust, mijn vader volgt je van nabij, hij weet precies wat je hier allemaal uitspookt! De vele handelsreizigers die hij dagelijks ziet, komen met tal van lovende verhalen over de verwezenlijkingen van de Assemblée van dit kleine landje. Ik zie telkens aan zijn reactie hoe fier hij wel is op zijn schoonzoon!”…
De nichtjes Sylvie en Claire kwamen intussen de keuken binnengelopen . Sylvie ging prompt op de schoot van haar papa zitten en Claire deed hetzelfde bij haar moeder. …”En waar is je broertje?” vroeg Jean. Uit angst dat Sylvie zich zou verspreken, antwoordde Leonore vlug in haar plaats. …”Die is even een proper hemdje gaan aantrekken. Dat hing vol aardbei na de crêpes aux fraises van tante Sofie.”… Leonore verstuurde ongemerkt een knipoogje in de richting van haar zus. Even later kwam Joan erbij. Die wist helemaal nog niet dat zijn vader op de hoogte was gebracht van zijn ambities om een meisje te zijn. Claire gniffelde toen ze haar neefje in een totaal andere outfit zag binnenkomen. Sofie gaf haar dochter onmiddellijk een venijnig tikje om duidelijk te maken dat wat er zich die namiddag had afgespeeld, tot de taboesfeer behoorde zolang nonkel Jean in de buurt was. …”Ontgaat er mij iets?”… vroeg Jean …”Joan, laat je niet doen hoor door die twee meisjes!”… Joan deed of hij die opmerking niet gehoord had en hij ging stilletjes naast zijn stiefpapa zitten. De rest van de avond werd er aan tafel nog gezellig gekeuveld zonder één enkel incident.

Leonore was de kinderen te slapen gaan leggen terwijl Sofie en haar schoonbroer nog een brandewijntje deelden in de woonkamer. …”Het zijn schatjes!”… zei Sofie in een poging om het debat aan de gang te brengen. Jean antwoordde niet onmiddellijk maar hij bleef opvallend rustig in tegenstelling tot de spanningen die er de vorige nacht en ochtend geweest waren. …”Jean, je bent één van mijn beste vrienden, je hoeft voor mij niets te verzwijgen!”… Hij keek haar vragend aan. …”Wat heeft mijn vrouw je verteld?”… “Ik weet het van Joan!” zei Sofie terwijl ze de glazen nog eens bijvulde. …”Sofie, onze zoon is ziek en ik ben beschaamd!” …”Daar zit je fout broer, Joan is niet ziek! Ik heb vandaag een dolgelukkig kind gezien dat eindelijk rust vond bij onze twee meisjes.” … De kalme man van even daarvoor stond nu op het punt zijn zelfbeheersing te verliezen. …”Bedoel je dat…mijn zoon… hier de ganse dag als … meisje heeft rondgehuppeld?!”… “Ja Jean en hij voelde zich als een echt prinsesje… ik vond hem zelfs ontroerend schattig!” … “Een jongen is niet schattig, een jongen is flink en speelt soldaatje om de meisjes te beschermen!”… Sofie keek hem diep in de ogen. …”Hoor jezelf nu eens bezig! Ben jij een zoon van de verlichting? Ben jij diezelfde man die zich dagelijks inzet voor het sociale welzijn van zijn medeburgers?”… Hij voelde dat ze ergens een gevoelig punt had geraakt en hij kalmeerde enigszins toen Leonore er terug bij kwam. …”Liefste, ik weet dat dit je pijn doet, maar het geluk van onze kinderen gaat toch voor alles.”
Toen kwam de politieker in hem naar boven. …”Laat ons dit realistisch aanpakken. Wij kunnen van Joan geen meisje maken, hij heeft nu eenmaal een piemeltje en daar kunnen we niets aan veranderen. Anderzijds kreeg ik vandaag een oud document onder ogen over de zoon van dokter Lebloque die vlak voor de revolutie is gestorven aan de gevolgen van een castratie waardoor hij is doodgebloed. Hij was destijds veroordeeld wegens sodomie. Ik heb met die vader een afspraak gemaakt omdat ik wil leren begrijpen wat het is om een homoseksuele zoon te hebben.”…
Leonore was zodanig opgelucht toen ze deze hoopgevende woorden hoorde. Ze vloog haar man in de armen en kuste hem zo hevig dat Sofie onopgemerkt maar voorlopig gerustgesteld, de kamer verliet.

Wordt vervolgd