https://www.youtube.com/
EPISODE 16
De weken en maanden nadien waren vooral op school een zware dobber voor Joan. Hij kon onmogelijk prat gaan op wie hij werkelijk was. Hoe meer afschuwelijke verhalen hij hoorde over wat de vroegere dynastie had uitgespookt, hoe meer vastberaden hij werd om nooit aan iemand zijn natuurlijke afkomst te onthullen. En toch voelde hij een bepaalde verbondenheid met zijn zeven broertjes die hij nooit gekend had en die hij waarschijnlijk ook nooit zou ontmoeten. Eén verhaal bleef hem steeds achtervolgen. Dat van de Engelse jonkheer die vermoord werd omdat hij van zijn broer Louis-Michel hield. Hij besefte nog niet ten volle wat een homoseksuele relatie was, maar hij voelde wel de pijn aan die de jongen had moeten doorstaan.
De vele vragen en onzekerheden werden echter ruimschoots gecompenseerd door de liefde en de warmte die hij thuis kreeg. Papa Jean had er zich intussen bij neergelegd dat zijn stiefzoontje in feite een meisje was en hij was er in geslaagd om van Joan te houden zoals dokter Lebloque hem had aangeraden. Jean had zichzelf tot aan de grote vakantie de tijd gegund om de verhuis van zijn kinderen naar Parijs te regelen en rond Pasen vond hij het ogenblik aangebroken om hen daarover ook in te lichten. Er waren wat gemengde gevoelens bij de twee meisjes omdat ze hun vertrouwde omgeving moesten verlaten, maar toen ze hoorden dat ze bij tante Sofie zouden gaan logeren, steeg het enthousiasme zienderogen. Het werd helemaal feest toen ze vernamen dat ze in dezelfde klas zouden kunnen zitten.
…”Wat leuk dat in Parijs jongens en meisjes mogen samenzitten op school!”… merkte Sylvie op. …”Neen toch niet liefje!”… Verbeterde mama Leonore. …”Het lijkt ons het beste dat Joan voortaan je zusje is.” … Leonore richtte zich tot Joan. …”Dat is toch wat je zou willen he snoes?”… Joan wist niet wat hij hoorde en hij vloog zijn stiefmoeder rond de nek. …”Ja natuurlijk, mama!... maar …euh… ik heb geen meisjesnaam!”… Jean had dit al een tijdje geregeld. Het rook een beetje naar corruptie, maar omdat hij gemakkelijk bij het bevolkingsregister kon, was het opstellen van een nieuwe geboorteakte geen moeilijke zaak. Hij had de naam ‘Marie-Jolande’ ingeschreven, ontleend aan zijn grootmoeder bij wie hij een groot stuk van zijn jeugdjaren had doorgebracht. Joan was zodanig blij dat hij ook zijn papa een dikke zoen ging geven en op zijn schoot ging zitten zoals het een meisje betaamt. Het werd even wennen voor iedereen in huis, maar de roepnaam ‘Marie’ werd al vlug een begrip bij de Duponts alsof Joan nooit bestaan had. Zij moest zich wel nog enkele maanden gedeisd houden tot aan het nieuwe schooljaar, maar daar had Marie niet de minste moeite mee.
Tijdens de zomervakantie had Leonore de kleedjes van Sylvie dubbel laten bijmaken voor Marie. Enkel de kleuren en sommige motiefjes waren anders. Het waren tenslotte tweelingzusjes en met hun even lange blonde haren, leek het ook echt zo. Aan niets was nog te merken dat Marie ooit een jongetje was geweest. Mama hoefde zich ook geen zorgen te maken of Marie zich wel echt als een meisje zou gedragen. Het zat gewoon in haar genen. Stoere jongensgebaren waren trouwens nooit aan haar besteed geweest. Wanneer de meisjes ’s avonds dicht tussen hen in kwamen kruipen op de grote sofa, wisten Jean en Leonore dat ze de juiste beslissing hadden genomen.
Eind augustus, plots was het zover. Ongeveer een jaar nadat Marie ten tonele kwam, kondigde het aankomende rijtuig naar Parijs een nieuw leven aan voor de twee meisjes die stonden te popelen om naar hun tante Sofie te vertrekken. Mama Leonore vergezelde hen voor de reis die bijna drie dagen zou duren. Zij wilde er absoluut bij zijn om de eerste schooldagen met haar kinderen te delen en om er samen met haar zus voor te zorgen dat het hen in hun nieuwe thuis aan niets zou ontbreken. Voor Jean was het een emotioneel afscheid van zijn kroost ook al zou hij na enkele weken nareizen om nadien zijn vrouw mee terug naar Mont Saint Duprez te brengen.
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten