https://www.youtube.com/
EPISODE 18
Tot dan toe zag Marie het leven helemaal zitten. Met tante Sofie kon ze lief en leed delen, en dat nu ook nog haar ouders definitief naar Parijs waren gekomen, maakte het plaatje van haar onbezorgde leventje compleet. Op school ging het prima. Taal, was één van haar lievelingsvakken en zij had intussen ook een groeiende interesse gekregen voor muziek en dans.
De leerplicht voor meisjes was echter beperkt tot 12 jaar. Nadien was het alleen voor rijke ouders een optie om hun dochters naar dure privéscholen te sturen. De meesten bleven echter thuis om zich voor te bereiden op huiselijke taken om zo hun toekomstige mannen volledig van dienst te kunnen zijn. Hoe dichterbij het einde van het laatste schooljaar kwam, des te meer begon het bij Marie door te dringen dat het leven voor haar anders zou gaan lopen. Ze was een knap meisje geworden, iets groter dan haar leeftijdsgenootjes en het streelde haar ijdelheid toen ze van één van de jongens van het lyceum een kusje had gekregen. Maar wat voor schandaal zou er ontstaan als ooit iemand te weten zou komen dat zij een penisje had? Ze voelde zich gevleid door de aandacht, maar voor het eerst dacht ze eraan hoe fijn het zou zijn zonder dat ‘bengeltje’ tussen haar benen. Ze kwam daarom maar beter niet al te dicht in de buurt van opdringerige gastjes.
Op een namiddag, na schooltijd, legde zij haar hoofd op de schoot van mama Leonore. Ze was een beetje triest. …”Wat scheelt er schat?”… “Mama, kan een dokter mijn piemeltje wegsnijden?”… Sofie had langs de neus weg al eens gemeld aan Leonore dat haar dochter mannelijke belangstelling begon te krijgen, maar dat het zo snel reeds seksuele proporties zou aannemen, had ze niet verwacht. Leonore zat even met de mond vol tanden. Ze streelde zachtjes door Marie’s mooie lange blonde haren. …”Lieverd, je weet toch dat je anders bent dan je zusje… je zal daar mee moeten leren leven, maar vertel eens, vind je het fijn dat de jongens naar je kijken?”… Marie haalde haar schouders op alsof het haar niet kon schelen. …”Wil je misschien terug een jongen worden?”… “Neen, dat nooit mama! Ik ben Marie en ik zal altijd jullie dochter zijn!”… Ze zei dit zodanig vastberaden dat het laatste beetje twijfel bij haar moeder nu voor goed verdwenen was. Leonore had eigenlijk op dit ogenblik gewacht om met haar dochter een gesprek van vrouw tot vrouw te kunnen voeren. Zij had immers een oplossing gevonden om delicate problemen uit de weg te gaan waarmee Marie zou geconfronteerd worden. Zij moest er eerst zeker van zijn dat Marie’s wens om vrouw te zijn wel degelijk zo diep zat. …”Kijk schat, ik heb thuis in Mont Saint Duprez veel aan je zitten denken. Het is onmogelijk om je er onderaan als een meisje te doen uitzien, maar ik heb wel een dokter gevonden die voor jou een medicijn heeft gemaakt waardoor je borstjes kan krijgen.”… Marie veerde recht en haar ogen verschenen vol nieuwe hoop. Ze had bij Sylvie en Claire al gemerkt dat er zich discrete heuveltjes aan het vormen waren terwijl bij haar alles plat als een vijg bleef. Het nieuws van haar moeder gaf plots perspectieven en dit was uitzonderlijk goed nieuws om haar zusje en nichtje alsnog bij te kunnen benen. Leonore gaf haar een klein flesje met een geelachtig poeder waarop ‘fyto-hormonen Marie’ stond vermeld. Ze koesterde het medicijnflesje alsof het goud waard was en omhelsde haar mama om haar nooit meer los te laten.
Die avond kwam opa op bezoek. De meisjes waren dol op hem. Papa d’Amarque was het soort grootvader dat zich uren kon laten omringen door zijn kleinkinderen zonder zichzelf één minuut te vervelen. Hij zou het wellicht niet hebben toegestaan vanwege een jongetje, maar de graag knuffelende Marie mocht altijd bij hem op de schoot. Leonore had haar vader jaren geleden voorzichtig ingelicht over de speciale status van het meisje, maar ondanks het gemis aan een kleinzoon, heeft hij Marie vanaf het begin aanvaard zoals ze was.
…”En Lieverds… dit is jullie laatste schooljaar. Al een idee wat jullie daarna gaan doen?”… Nichtje Claire had onmiddellijk haar antwoord klaar. …”Ik wil helpen wetten maken, zoals nonkel Jean en er voor zorgen dat de guillotine wordt afgeschaft!”… Jean voelde zich vereerd door wat zijn nichtje zei. …”Dan moet jij rechten gaan studeren meisje, maar dat doen tegenwoordig enkel jongens!”… Opa gebaarde dat hij dit wel zou regelen. Sylvie wist blijkbaar nog niet welke keuze ze zou maken. Ze dacht even diep na. …”Ik wil een lieve man en veel kindjes krijgen”… “Om die te vinden, heb je nog een zee van tijd. Ondertussen gaan wij er voor zorgen dat je een heel speciale vrouw wordt vooraleer je kindjes gaat krijgen, net zoals je grootmoeder zaliger!”… zei opa, die zichtbaar ontroerd over het medaillon van zijn overleden vrouw wreef. Hij droeg het dag en nacht om zijn nek. Marie had aandachtig zitten luisteren. Zij wist maar al te goed wat ze wilde en ze had een heel verlanglijstje klaar voor haar grootvader. …”Ik wil schrijfster worden, tekenen, kleren ontwerpen, muziek maken en balletdanseres worden!”… “Wow!”, zei opa d’Amarque, …”Jij wordt een drukke dame! En vertel ons eens waarover zou je zoal willen schrijven?”… Marie wist dat ze daarop een antwoord ging geven dat voor opschudding zou zorgen. …”Over mijn zeven boertjes die ik nooit gekend heb en die niet weten dat ze een zusje hebben.”… Het gezelschap stond versteld. Het was bompa die het ijs brak. …”Wel, wel… ballet… dat komt goed uit… Ik heb toevallig voor de ganse familie tickets voor het ballet du France dat volgende week in de stad optreedt”…
Wordt vervolgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten