Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:

https://www.youtube.com/watch?v=YCsVEsQlm7o

EPISODE 19
Er heerste een drukte van jewelste in de foyer van het Parijse operagebouw. Zowat de ganse beau monde was erbij. Opa was in die kringen een graag geziene gast en hij maakte van de gelegenheid gebruik om zijn schoonzoon te introduceren. Zowel bij handelaars, kunstenaars als politici, was d’Amarque een gevestigde waarde. Niet alleen omwille van zijn succesvol bedrijf, maar ook omdat hij een fervent verdediger was van de waarden van de revolutie.

Voor de kinderen was dit meer dan een uitzonderlijk uitstapje. Lang niet alle meisjes van hun leeftijd hadden reeds de kans gekregen om in de majestueuze cultuurtempel een echte balletopvoering bij te wonen. Leonore had er dan ook voor gezorgd dat haar dochters en nichtje er piekfijn gekleed bijliepen. Marie voelde zich helemaal in haar nopjes in een crèmekleurige jurk met een lichtjes uitgesneden decolleté. In afwachting dat het gele poeder zijn uitwerking zou hebben, had haar moeder aan elke borstzijde een holte ingenaaid waarin ze kleine zakjes rijstkorrels kon wegstoppen. Het resultaat was verbluffend. Ze had nu ook heuveltjes, net als haar zusje en nichtje. Een vriendin van tante Sofie had al lange tijd de meisjes niet meer gezien. …”Maar enfin, kijk nu eens! Die drie zijn echte jonge dames geworden! Ik denk mijn beste Sofie dat je die niet lang bij jou thuis aan de haard gaat kunnen houden. Zeker die grootste gaat snel het hart van een knappe jonge man op hol doen slaan!”…”Leonore en ik zijn nog lang niet van plan hen te gaan verkopen, ma chérie!”… zei Sofie trots. Marie stak haar opgevulde borstjes nog een beetje meer naar voor toen ze de flatterende woorden van de verwonderde dame hoorde uitspreken. De avond kon niet meer stuk.
Het programma was een eerbetoon aan Wolfgang Amadeus Mozart, een Oostenrijkse componist die enkele jaren voordien op veel te jonge leeftijd gestorven was. Het Parijse operagezelschap had maanden lang gezwoegd aan de voorbereidingen van de ‘Toverfluit’. Opa had Mozart lang geleden in hoogsteigen persoon ontmoet in Wenen tijdens één van zijn vele handelsreizen. De excentrieke Amadeus was meteen door het dolle heen toen hij de pelzencollectie van d’Amarque had gezien en hij moest en zou absoluut enkele stukken in zijn kleerkast hebben hangen. Opa was uiteindelijk totaal uitverkocht toen hij terug thuis kwam. Hij had in Wenen niet alleen goeie zaken gedaan, hij had tevens de onvergetelijke première van ‘De Toverfluit’ meegemaakt. Een hemelse ervaring die hij nu ook met zijn kleinkinderen wilde delen.

Er schuilde een lichte ontgoocheling in de stem van Marie toen ze even aan de mouw van haar grootvader trok. …”Grand père, de Toverfluit is toch geen ballet?”… “Neen liefje dat is waar, maar je zal genieten van het verhaal en de muziek. En maak je geen zorgen, je gaat vanavond in het tweede deel het ballet du France aan het werk zien op muziek van Paganini. Je moeder heeft het volledige programma. Vraag haar maar of je het even mag inkijken.”… Toen Marie de prachtig geïllustreerde brochure bekeek, stokte plots haar adem bij het lezen van een naam. “Gastviolist: het 16-jarige wonderkind Wiliam Lawson Junior. of Kensington”. Als er één naam uit haar duistere familieverleden was blijven hangen was het wel die van de Engelse jonkheer die de liefde voor één van haar gevluchte boertjes met zijn leven had moeten bekopen. Mama Leonore had ooit, na lang aandringen van Marie, het trieste verhaal verteld over hoe ze op de dag van de opstand het lijk van een mooie jonge man het koninklijk paleis had zien binnenbrengen. Dit voorval was voor Leonore de aankondiging dat er in Mont Saint Duprez grote veranderingen op til waren. De dood van deze homoseksuele man had Marie zodanig aangegrepen dat ze er ooit over wilde schrijven.
Nu las zij diezelfde naam met de toevoeging ‘Junior.’ op een aankondiging van de opera. Haar moeder, de enige die wist om wie het ging, had het ook gelezen, maar ze wilde vanavond geen zout in een niet genezen wonde strooien. Toen ze haar verbaasde dochter over het papiertje gebogen zag staan, viel er een traantje op het blad. Leonore streelde zachtjes haar schouder zonder één woord te zeggen.

Grootvader had gelijk. De Toverfluit werd afgesloten met een staande ovatie die minutenlang duurde. Het gebouw daverde zelfs op zijn grondvesten vooraleer de bonte menigte terug naar de foyer afzakte voor de pauze.
…”Heb je ervan genoten schat?”… vroeg een enthousiaste tante Sofie aan Marie. …” Oh jazeker tante, maar ik kan amper wachten op de danseresjes die straks gaan komen!”… In feite was het haar om de jonge Engelse violist te doen die zonder dat ze hem ooit gezien had, haar hartje sneller deed slaan. Een enorme koperen bel die boven de toegang naar de zaal hing, kondigde het einde van de onderbreking aan.
De familie Dupont-d’Amarque had een aparte loge met een schitterend zicht op het podium en de muzikanten in de orkestbak. Toen de lichten werden gedoofd, kwam tegen de traditie in vanuit de achterkant van de zaal een spelende violist naar de richting van het orkest. Het was adembenemend stil totdat het silhouet van de solist stilaan uit het schemerdonker kwam. Links en rechts waren zachte, haast onhoorbare zuchtjes waar te nemen, voornamelijk afkomstig van de vrouwelijke aanwezigen. Hij speelde niet alleen virtuoos, hij was ook nog ontzettend knap. Marie hield beide handen voor de mond en ze kon haar tranen nauwelijks bedwingen. De jongen die deze hemelse klanken produceerde, was een bloedverwant van de man die ooit smoorverliefd op haar broer was geweest! Terwijl ze helemaal in vervoering geraakte, voelde zij zichzelf warm worden. Het was alsof de rijstkorreltjes in haar opgevulde borstjes meetrilden met haar hartje en onder haar kleedje voelde ze een opwelling die tot dan toe een onbekende ervaring was gebleven.

Wordt vervolgd