Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:
https://www.youtube.com/watch?v=rNsgHMklBW0

EPISODE 14
Ze hadden zich nog niet verwacht aan vragen over de afkomst van hun stiefzoontje, ook al wisten ze dat ze vroeg of laat voor die onaangename taak stonden. Joan had er ook geen flauw benul van dat deze lieve mensen niet zijn natuurlijke ouders waren. Hij zou daarover niet snel vragen stellen omdat geen mens op de hoogte was van de geheime adoptie. Door wat de jongen echter op school te horen kreeg, moest ten allen prijze vermeden worden dat hij via eigen onderzoek de waarheid zou te weten komen. Maar hoe zou hij reageren bij de wetenschap dat er blauw bloed door zijn aderen stroomt afkomstig van een familie die geen fraaie erfenis had nagelaten?

Jean besefte dat het ogenblik gekomen was om een tipje van de sluier te lichten. …”Luister, nadat jullie de mama geholpen hebben met de afwas, ga ik jullie een verhaaltje vertellen over een baby-prinsje dat gered werd van een vreselijke ondergang.”… Sylvie en Joan hadden nog nooit zo flink hun bordje leeg gegeten en in een mum van tijd was de keuken opgeruimd. De kinderen wisten dat hun papa uitzonderlijk goed kon vertellen, maar de laatste tijd gebeurde dat steeds minder door zijn drukke bezigheden voor de Assemblée. Leonore wierp haar man een blik van vertrouwen toe ook al was zij heel erg benieuwd naar de manier waarop hij het hen ging vertellen.
Broer en zus zaten dicht tegen elkaar aan in het midden van de grote zetel voor het haardvuur. Mama omarmde hen beide terwijl Jean zich mentaal voorbereidde met de hulp van zijn dagelijks glaasje brandewijn. …”Papa waar is het boek waaruit je ons gaat vertellen?”… vroeg Sylvie verwonderd. …”Wel lieverds, dit verhaal is echt gebeurd en ik ken het uit mijn hoofd omdat zowel jullie mama als ik erbij waren!”… Joan keek naar zijn lieve stiefmoeder die instemmend knikte. Jean vertelde verder. Eerst ietwat aarzelend en daarna in volle ernst. …”Jullie hebben allebei op school gehoord van koning Bertrand en koningin Marie-Josée die bijna al het geld afnamen van de mensen in dit landje. Iedereen was arm en had nauwelijks iets om te eten terwijl zij in hun paleis in de grootste weelde leefden en hun voorraadkamers vol lagen met het beste voedsel. In die tijd hield jullie papa schapen, maar dat was niet voldoende om te overleven. Daarom ging mama werken op het paleis en zorgde ze voor de zeven zoontjes van de koningin.”… “Maar dan kon mama toch dikwijls lekker eten mee naar huis brengen!”… onderbrak Sylvie alsof het probleem op die manier grotendeels was opgelost. Leonore lachte…”Af en toe kreeg ik wel iets, dat is waar maar het ging meestal slechts om een stuk worst of hooguit een half brood.”… Joan zat met nog een ander probleempje. …”Maar papa, u sprak over zeven kindjes, er waren er toch acht?”… “Het achtste prinsje is geboren enkele dagen nadat Sylvie uit de buik van mama gekomen is.”… Nu was Joan compleet het noorden kwijt. …”Mama, wij zaten toch alle twee samen in uw buikje! Ben ik dan nog even blijven zitten?”… Jean wist dat dit het cruciale ogenblik was om uiterst voorzichtig te werk te gaan. …”Kijk jongen, jij bent in het paleis geboren en jij bent het achtste prinsje waarvan de mama zo hard is gaan houden. Zij heeft voor jou gezorgd zoals zij voor Sylvietje heeft gezorgd, met heel veel liefde die jij van de koningin nooit zou krijgen”… De zware woorden waren er uit, maar Joan begon te wenen. …”Maar dan zijn jullie niet mijn echte vader en moeder, en dan is Sylvietje ook niet mijn zusje!”… Het was voor de kleine jongen alsof al wat hij tot hiertoe kende één grote leugen was en hij voelde zich ook een beetje beschaamd omwille van zijn afkomst. Leonore nam hem op de schoot en droogde zijn tranen. …”Kom eens hier schat. Of jij nu uit mijn buik komt of niet, is van geen belang. Jij bent en zult altijd mijn kindje zijn. Wij hebben je gered van alle schande en je papa en ik hebben er voor gezorgd dat je niet in het midden van de nacht op de vlucht moest slaan met een moeder die je niet zo graag zag zoals ik dat nu doe.”… Het verwarde jongetje raakte enigszins gekalmeerd door deze geruststellende woorden en hij legde zijn hoofdje op de schouder van zijn stiefmoeder.
Sylvie had met groeiende verbazing zitten volgen wat er gebeurde tot ze plots haar mondje voorbij sprak. …”Zeg eens broertje lief, dan ben jij in feite een prinsesje!”… Joan reageerde nauwelijks op die uitspraak maar voor papa Jean was het net te veel van het goede op éénzelfde avond. …”En nu is het bedtijd, maar eerst iets wat jullie nooit mogen vergeten: Niemand buiten jullie mama en ikzelf kennen dit verhaal, het is en blijft ons geheim dat jullie aan niemand mogen doorvertellen! Begrepen Kindjes?”… Leonore ging samen met hen naar boven waar zij niet veel moeite had om haar twee spruitjes in dromenland te krijgen.

Wordt vervolgd