https://www.youtube.com/
EPISODE 22
Het weer speelde niet echt mee op die zondag in mei. Het was rond de middag gaan miezeren over de stad met een onophoudelijke druilerige motregen waar een mens doornat van wordt. Een groot contrast met de stralende ochtendzon waarin Marie bloempjes had geplukt om de ontbijttafel mee te versieren.
Door de regen vroeg ze zich af of de rijstkorrels waarmee ze haar borstjes opvulde de gewenste vorm zouden behouden. Iemand die niet op de hoogte van de situatie zou zijn en haar voor de spiegel zou bezig zien om haar boezem in de correcte positie te manoeuvreren, zou wellicht de wenkbrauwen fronsen. Plots verstijfde ze, alsof haar uit het niets een groot ongeluk was overkomen. Ze keek wat dichterbij in de spiegel met de kin vooruit en ze zag en voelde een drietal witte haartjes die wat harder aanvoelden dan haar mooie lange hoofdharen. …”Mon Dieu, ik ben een baard aan het kweken!”… mompelde ze verbouwereerd. Wat als William dit zou merken? Diep ontgoocheld liet Marie zich op de grond zakken en ze bleef daar roerloos zitten. Even later kwam Leonore de kamer binnen. …”Schat, ben je bijna…” Ze maakte haar vraag niet af toen ze het meisje als een hoopje ‘tristesse’ gehurkt op de vloer zag zitten. …”He Marie, wat gebeurt er? Over een kwartiertje moeten jullie vertrekken!”… “Ik wil dood mama!... ik krijg een baard, net als papa… kijk maar!”… De tranen liepen over haar wangen terwijl ze haar stiefmoeder toonde wat de natuur haar had aangedaan. Leonore haastte zich naar de badkamer en ze kwam even snel weer terug met een pincet waarmee ze kordaat in enkele korte rukjes de haartjes verwijderde. …”Ziezo lieverd, ze zijn weg!”… “Maar die gaan terugkomen mama! Ik zal nooit een jongen kunnen krijgen!”… Ze keek haar dochter recht in de ogen. …”Luister Marie, aan je piemeltje kunnen we niets doen, maar net zoals je borstjes zal krijgen, zo zullen we samen, jij en ik, de strijd aanbinden met de haartjes op je aangezicht. Eerst met het pincet en nadien leer ik je wel hoe je met warme was een fluwijnzachte huid krijgt!… En wat nog veel belangrijker is… ik ben ervan overtuigd dat je ooit een fantastische jongen gaat ontmoeten die van meisjes als jij houdt! Bij William val je alvast in de smaak!”… Marie was door de woorden van haar moeder een stuk rustiger geworden, maar ze begon nu stilaan te beseffen hoe moeilijk het zou zijn om aan een normaal leven te kunnen beginnen. …”Ik wilde eerst William beter leren kennen omwille van de band met mijn broertje, maar toen hij gisteren tegen me sprak, voelde ik mezelf helemaal warm worden. Mama, hoe gaat hij reageren als hij ziet dat ik…?”… Marie verwees met een gebaar van afkeuring in de richting van haar ongewenste mannelijkheid die haar de voorbije nacht ongekende signalen had gegeven. Signalen die er haar attent op hadden gemaakt dat ze seksueel actief begon te worden, maar ook dat een deel van haar lichaam altijd mannelijk zou blijven. Haar liefdesleven zou voor altijd gedoemd zijn tot homoseksuele relaties. Eigenlijk wilde ze alleen maar een doodnormaal meisje zijn dat het recht heeft om op jongens verliefd te worden. Haar stiefmoeder had er zich reeds lang aan verwacht dat dit soort levensvragen zich zouden gaan stellen. Leonore wiste alle sporen van elke traan, poederde het jonge gelaat van haar dochter en trok enkele discrete potloodlijntjes die van Marie een beeldje maakten dat geen enkele jonge man in de stad onverschillig zou laten. …”William hoeft vandaag nog niets te weten van wie of wat je echt bent lieverd. Maak er gewoon een gezellige eerste kennismaking van en verder zien we wel wat er van komt!”…
Claire en Sylvie stonden beneden reeds minutenlang ongeduldig te wachten toen tante Sofie vanuit de hal riep dat het rijtuig was gearriveerd.
Het Savoie Hotel bevond zich in een statig gebouw dat heel wat hoog bezoek uit binnen- en buitenland over de vloer kreeg. Niet alleen beroemde kunstenaars, maar ook diplomaten en hooggeplaatste militairen ontmoetten elkaar geregeld in de bombastische salons die van het hotel een soort officieus paleis maakten waar de Franse buitenlandse politiek druk besproken werd. Er waren die middag uitzonderlijke veiligheidsmaatregelen getroffen omdat de bekende brigadegeneraal Napoleon Bonaparte er een ontmoeting zou hebben met Italiaanse overgelopen officieren. Frankrijk was in die tijd zowat met half Europa in oorlog om de ideeën van de revolutie te exporteren. Helemaal geen kader dus voor een gezellig zondags theekransje tussen een violist en enkele van zijn aanbidsters. Terwijl Claire en Sylvie zich uitermate gecharmeerd voelden door de talloze knappe uniformen, werd het vrouwelijk gezelschap aan de ingang onderworpen aan een grondige controle. Er werd naar hun identiteitspapieren gevraagd en met wie ze hadden afgesproken. Toen Sofie de Engels klinkende naam William Lawson uitsprak, werden ze alle vier argwanend bekeken door de wachtofficier van dienst die hen vroeg om even plaats te nemen in een aparte kamer. Sylvie vroeg haar tante geamuseerd of zij nu gearresteerd zouden worden, terwijl voor Marie het wachten oneindig lang duurde. Enkele minuten later kwam de officier terug in het gezelschap van een bekend gezicht. William bedankte beleefd de knappe militair die door Sylvie de ganse tijd als een verleidelijk object werd geobserveerd. Marie was instinctief recht geveerd vanaf het ogenblik dat ze William had zien binnenkomen, maar haar tante wees er op dat dit niet behoort tot de etiquette van een fatsoenlijke jongedame. Toch kwam de jonge violist recht op haar af en met een diepe buiging gaf hij haar een handkusje. …”Mademoiselle Marie, ik ben zo vereerd dat jullie gekomen zijn!”… Ze werd weer eens overvallen door diezelfde diepe intense warmte die ze sedert slechts één etmaal kende, een gevoel dat ze nooit meer kwijt wilde. Ook tante Sofie, aan wie hij onmiddellijk zijn respect toonde, was danig onder de indruk en zij liet haar morele goedkeuring al vlug merken door een knipoogje in de richting van haar nichtje. …”Als jullie mij willen volgen dames, ik heb een leuk tafeltje voor ons voorbehouden in de orangerie.”…
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten