Klik op de onderstaande muzieklink om nog beter in de sfeer te komen:

https://www.youtube.com/watch?v=4E7XHOotTX0

EPISODE 27
Haar jonge maar gecompliceerde leventje was heel even blijven stilstaan. Ze had zonet alles wat haar belemmerde om zichzelf te zijn, losgelaten. Nog maar kort geleden gaf haar lichaam signalen die ze eerst niet kon plaatsen, maar die tijdens het afgelopen half uurtje hun volle betekenis hadden gekregen. Bovendien was door deze ervaring haar onschuldige kindertijd afgesloten en was ze aan een nieuw hoofdstuk begonnen.
Marie opende de ogen alsof ze ontwaakte vanuit een diepe droom. Ze werd overvallen door een oneindig gevoel van tederheid toen ze het naakte lichaam van William bewonderde. Ze streelde hem door zijn halflang gekrulde hoofdharen en gaf hem een sensueel kusje op de mond. Hij genoot er zichtbaar van en hij bewoog één hand in de richting van de plek waar hij haar maagdelijkheid had doorprikt. …”Heb ik je pijn gedaan?”… ,vroeg hij aarzelend. Marie liet een diepe zucht. …”Het is een zalige, zoete pijn lieverd die ik voor de rest van mijn leven wil blijven koesteren!”…
Ze stonden beiden op het punt om het nog eens over te doen, toen ze plots het geluid van een sleutel in de kamerdeur hoorden. Marie had nog net de tijd om zich onder de lakens te verstoppen en met een wild bonzend hart wachtte ze af wie er was binnengekomen. Er volgde eerst een korte, ijzingwekkende stilte die uiteindelijk doorbroken werd door een verbaasde William. …”Giorgio! … Ik dacht dat je terug naar Italië was vertrokken?”… “Ik moest je eerst nog de sleutel teruggeven, maar ik zie dat je er intussen al vlug werk van gemaakt hebt om mij snel te vergeten!”… Marie herkende onmiddellijk het accent van Wiliam’s ex-vriendje, de zoon van Maestro Paganini. Ze kon niet naakt uit het bed komen. Dan zou de ongewenste bezoeker ongetwijfeld haar tweeslachtigheid opmerken en dat geheim wilde ze enkel voor haar grote liefde bewaren. Anderzijds voelde het aan als laf om de ganse tijd als een hoopje ontucht verdoken onder de lakens te blijven. Ze kwam langzaam boven water en enkel haar blozend gezicht werd nu zichtbaar voor Giorgio die zich eerder verwacht had aan een kamerjongen of in het beste geval aan één van de knappe officieren die er in het hotel rondliepen. …”Wel wel mijn beste William, je hebt je tot vrouwen bekeerd, of zal ik zeggen eerder tot jonge meisjes!”… Zonder enige schaamte kwam William poedelnaakt het bed uit en nam hij de sleutel uit de hand van zijn ex. …”We hebben dit reeds uitgepraat, jij en ik. Ga nu en draag je verlies als een echte man!”… Marie kreeg een akelige deja vu en ze vreesde voor een handgemeen zoals dat dertien jaar geleden was voorgevallen en noodlottig was geëindigd voor de vriend van haar broer. Giorgio bewaarde gelukkig zijn koelbloedigheid en uitte zich enkel met bitsige woorden. …”Wat zal mijn vader ervan denken als ik hem vertel dat zijn beschermeling niet alleen een vioolvirtuoos is maar ook nog een kinderverkrachter blijkt te zijn? Ik denk dat jouw jonge carrière hierbij tot een onvoorzien spoedig einde dreigt te komen!”… Ook William wilde dit incident niet laten ontsporen en hij antwoordde kalm en beheerst: …”Mijn beste, deze jonge vrouw is de liefde van mijn leven en zij zal mij op artistiek vlak alleen maar meer inspireren!”… “Dat kan ik alleen maar voor je hopen!”… zei Giorgio enigszins lacherig en hij richtte zich tot Marie. …”Signorina, ik ga jullie echt niet langer lastigvallen, maar weet dat deze knappe bink je in een oogwenk zal laten vallen van zodra de eerste lekkere piemel nog maar in zijn buurt komt!”… Met een luide slag trok hij boos de deur achter zich toe die William onmiddellijk terug in het slot draaide.
…”Mijn God, die gaat jouw toekomst in gevaar brengen! Hadden we niet beter wat langer gewacht om toe te geven aan onze begeerte?”… Marie voelde zich schuldig en toen ze haar kleedje terug wilde aandoen, trok William haar eerst dicht tegen zich aan. …”Luister liefje, met of zonder maestro, niets of niemand zal er ooit in slagen om een wig tussen ons beiden te drijven!”…
Ze hadden nog slechts een uurtje om in alle onschuld te kunnen arriveren bij het ouderlijke huis van Marie die zich haastte om haar aangezicht wat bij te poederen en haar rode kaakjes te camoufleren. William stak ondertussen zijn map met partituren in de vioolkist, propte wat reservekleren in een draagtas en kort daarop wandelden ze samen op de boulevard richting residentie Dupont-d’Amarque.

Wordt vervolgd.

Alle voorgaande episodes zijn terug te vinden via de volgende link:
http://deachtsteprins.blogspot.be/